Mary Shelley's Frankenstein (1818) critiqueert diverse dringende kwesties van de Romantische tijd door haar Gothische verhaal:
Victors obsessie met leven scheppen – ethiek en gevolgen negerend – weerspiegelt vrees dat wetenschap morele grenzen kan overschrijden ("God spelen"). De roman waarschuwt tegen innovatie zonder verantwoordelijkheid.
Het Wezen, hoewel intelligent en gevoelig, wordt puur om zijn uiterlijk afgewezen. De wreedheid van de samenleving creëert het "monster," illustrerend hoe uitsluiting geweld voortbrengt.
Victor verlaat zijn schepsel, weigert opvoeding of begeleiding. De roman vraagt: Hebben scheppers zorgplicht tegenover wat ze tot stand brengen? – relevant voor ouderschap, wetenschap, en technologie.
Het Wezens vermogen voor liefde, taal, en reden uitdaagt starre definities van "mens." Zijn daal naar wraak stamt van geweigerd pertenecen.
Donker, stormachtige settings weerspiegelen maatschappelijke angst voor snelle industrialisatie, verschuivende klasstructuren, en het onbekende.
Door horror onderzoekt Shelley tijdloze vragen over vooruitgang, empathie, en verantwoordelijkheid.