Non-fictie is simpelweg het overbrengen van informatie die niet bedacht is. Het dekt veel verschillende genres van schrijven en vertellen, en bestaat al sinds mensen voor het eerst begonnen met het delen van wat ze wisten.
Vroegere grotschilderingen vertellen verhalen van belangrijke gebeurtenissen in het leven van de stam, en primitieve liedjes en mythen werden gedeeld met het doel een gemeenschap te verenigen. Toen schrijven ontwikkeld werd, kwam non-fictie juridische documenten, zakelijke contracten, koninklijke proclamaties, heilige geschriften en zelfs zaken zo alledaags als boodschappenlijstjes te omvatten. Toen gedrukte werken breed beschikbaar werden, waren heilige geschriften en huishoudgidsen onder de non-fictiewerken die mensen begonnen te verwerven. In de 21e eeuw vullen non-fictiewerken de planken van boekhandels en bibliotheken, evenals elektronische bronnen zoals internet en televisie.
Er zijn honderden genres en subgenres van non-fictieboeken. Enkele van deze omvatten leerboeken, geschiedenis met zijn veel subgenres, kunst, true crime, essays, self-help, relaties, reizen, lokale belangstelling, how-to-boeken, biografieën en autobiografieën.
Niet alle non-fictie zit in boeken. Documentaires zijn non-fictie in film. Journalistiek is non-fictie in kranten of tijdschriften. Deposities zijn het vertellen van een verhaal zoals vastgelegd in juridische documenten. Ouders geven familieverhalen mondeling door aan kinderen. Toespraken zijn verbale non-fictie. Het internet is vol met artikelen en commentaar.
Creatieve non-fictie is een redelijk recente stroming die probeert de vertelvaardigheid, die vaker in fictie gezien werd, toe te passen op non-fictie. Een historisch werk kan bijvoorbeeld veel meer zijn dan alleen namen en data; het kan spanning, mysterie, dialoog, emotie en relaties bevatten – al die dingen die fictie interessant maken om te lezen of te bekijken. Het staat ook bekend als literaire non-fictie. Een voorbeeld van creatieve non-fictie is het boek "Queen Bees and Wannabes" van Rosalind Wiseman, dat in 2004 verfilmd werd als "Mean Girls".
Het hoofddverschil is dat mensen verwachten dat wat ze lezen, horen of bekijken in non-fictie waar is. Daartoe moet non-fictie, van welk medium dan ook, accuraat, goed onderzocht en betrouwbaar zijn. Mensen verwachten de informatie die via non-fictiemedia overgebracht wordt te kunnen vertrouwen en gebruiken, dus geen deel ervan mag bedacht zijn.
Non-fictie: feiten, vertrouwen, en verhalenkracht – van grotschilderingen tot podcasts.