Het onderwerp van de monoloog is het vergelijkbare ellende van bestaan versus de vrees voor niet-bestaan.
Vrees voor het hiernamaals: "De vrees voor iets na de dood, / Het onontdekte land waaruit geen reiziger terugkeert, verward de wil / En maakt ons liever die ellenden dragen die we hebben / Dan vliegen naar anderen die we niet kennen."
Geweten (bewustzijn van gevolgen) maakt ons allen lafaards. De toespraak is geen beslissing maar een **dissectie van de menselijke paralyse** voor sterfelijkheid.