De kenmerkende hoge, piepende synthlijn die een van hip-hop's meest iconische pianoriffs punctueert behoort tot Dr. Dre's "Still D.R.E." met Snoop Dogg (1999). Het is geen sample — het is een gesynthesiseerde leadtoon, minimaal en insistenter, weefend door de ruggengraat van de track als een neon draad.
De piep (vaak beschreven als "hondenspeelgoed" of "veer" geluid) biedt een tegenpunt aan de pianos zwaarte. Het is ritmisch, melodisch, en textueel tegelijk — een kenmerk van Dre's G-funk evolutie in de jaren 2000. De track, geproduceerd door Dre met Scott Storch op toetsen, werd een West Coast hymne, een comebackstatement, en een productiemasterclass.
Die piep is twee decennia lang nagebootst, gesampled, en gememt. Maar het origineel blijft: een klein, prikkend geluid dat aankondigde dat Dre er nog was, nog steeds Dre, nog steeds de klank van het moment definierend.