Hip-hop-graffiti verscheen niet in galeries – het ontplofte vanuit de Bronx, New York City in de late jaren '70/vroege jaren '80 als een van de vier fundamentele pijlers van hip-hop (naast MCing, DJing, breaking). Geboren in verwaarloosde wijken, was het een radicaal akt van zelfdefinitie door jongeren die door de samenleving waren afgeschreven.
CORNBREAD (Philadelphia, late '60s – voorganger), TAKI 183 (NYC, eerste "all-city" writer), LEE, BARBARA 62 (vroege vrouwelijke pionier), PHASE 2 (stijl-innovator: bubbelletters, pijlen), CRASH, LADY PINK (koningin van de yards). Elke ontwikkelde een eigen visueel vocabulaire met spuitbusverf op metros, muren, en handbalvelden.
Midden jaren '80 dwong de MTA's "Clean Train Movement" writers van treinen op muren, doeken, en uiteindelijk in galeries (Fun Gallery, 51X). Vandaag hebben artiesten als Lee Quiñones, Futura, en Lady Pink museum-retrospectieven; graffiti-lettering beïnvloedt grafisch ontwerp, mode, en typografie wereldwijd.
Wat begon als een roep uit de marges, werd een wereldwijde visuele taal – bewijs dat creativiteit bloeit, zelfs in de scheuren.