Het nummer schildert de binnenmonoloog van een problematische leerling die een schoolshooting overweegt. Het is geen onderschrijving – het is een bewuste karakterstudie ontworpen om ongemakkelijk te maken.
Mark Foster schreef het om gesprek te ontbranden over jeugdgeweld, niet om het te verherrlijken. De opbeat, vanglustige melodie contrasteert bewust met de gruweldaden om luisteraars ongemakkelijk te maken – een techniek gebruikt door artiesten als The Smiths ("Girlfriend in a Coma") en The Boomtown Rats ("I Don't Like Mondays").
Het nummer werd een enorme hit (2011), bereikte #3 op de Billboard Hot 100. De populariteit ontbrande debatten over censuur, artistieke verantwoordelijkheid, en of vanglustige verpakking donkere onderwerpen banaliseert. Foster stelt dat de contrast het punt is: kwaad draagt vaak een aangenaam gezicht.