"Walking on Air" (uit Prism, 2013) vangt die zeldzame, duizelende fase van romantiek waar zwaartekracht optioneel lijkt. Het nummer is een zuiver destillaat van euforische liefde – het gevoel zo opgeheven te zijn door een ander dat je essentieel airborne bent.
De productie (Dr. Luke, Max Martin, Cirkut) spiegelt de liriek: four-on-the-floor Eurodance-puls, oplopende synth-arpeggio's, een refrein dat letterlijk in toonhoogte stijgt. De brug stript naar half-time, een gesuspendeerd moment creërend – als de piek van een sprong – voordat het finale refrein ontploft. Het is sonische gewichtloosheid.
Uitgebracht tijdens Perry's Prism-era – een periode van persoonlijke transitie (scheiding, spirituele verkennning) – staat "Walking on Air" uit als onbevoegde vreugde. Geen ironie, geen knipoog. Gewoon de zeldzame, angstaanjagende, prachtige sensatie van volledig, onironisch gelukkig zijn.