Arts >> Kunst en entertainment >  >> Dans >> Jazzdans

Moderne Jazz Dans Geschiedenis

Atletisch, opwindend en krachtig beschrijven de energie en beweging van moderne jazz dans. Meestal uitgevoerd op opwindende, levendige muziek, kun je voorbeelden van deze dansstijl zien in alles van oude filmmusicals als 'West Side Story' en 'Guys and Dolls' tot de back-up dansers voor populaire muzikale artiesten in 2010. Het werk van enkele heel innovatieve en creatieve danschoreografen beïnvloedde en creëerde deze unieke Amerikaanse dansvorm.

Vroege Oorsprong

De oorsprong van moderne jazz dans gaat terug tot de minstrel shows van de 1800s. Met witte artiesten in blackface die Afrikaans-Amerikaanse beweging en zang nabootsden – dit niet al te gunstige begin werd uiteindelijk een populaire en toegankelijke dansvorm. Toen minstrel dansen mengden met Engelse klompdansen in de vroege 19e eeuw, werd de eerste officiële stijl van jazz dans geboren – tipdansen. Optredens met houten schoenen gaven uiteindelijk plaats aan metaal taps op leren schoenen in de jaren 1920.

De Roaring 20s

Na de Eerste Wereldoorlog, vierde het land en omarmde het leven ten vollen. Muziek en dans weerspiegelden deze houding. Het woord jazz – wat tot dan slang was voor seks – kwam te refereren naar de muziek en dans. Partnerloze dansen als de Charleston, de black bottom en de rag verschenen – stappen die nog steeds in moderne jazz dans in 2010 verschijnen.

Katherine Dunham

In 1937 vormde Katherine Dunham, een vroegere student van ballet en moderne dans, de Negro Dance Group na terugkeer van academisch studie in de Caraïben. De groep incorporeerde Afrikaanse en Caraïbische dansbewegingen met meer traditionele dansvormen. Dunham's fusie van moderne, ballet en etnische dans is een belangrijk onderdeel van moderne jazz dans.

Jazz Pioneer Jack Cole

Choreograaf Jack Cole is minder bekend dan andere jazz dans innovators. Echter, in de jaren 1940, mengde hij moderne dansstappen met populaire jazz dansen als de Charleston, creërend een herkende jazz bewegingsvocabulaire en techniek voor het eerst. Cole incorporeerde ook nieuwe jazz dansconcepten in zijn jazz dansstijl, zoals syncopatie – het verschuiven van de accent naar de zwakkere beat – en isolaties – slechts één deel van het lichaam bewegen terwijl de rest stil blijft.

Jerome Robbins

In de jaren 1950 en 60 was New York City Ballet associate artistiek directeur, Jerome Robbins een hugely invloedrijke en succesvolle theater jazz danschoreograaf alsook een balletchoreograaf. Danshistorici crediteren Robbins met de verfijning van de jazz gebaar – en het samenvoegen van ballet en jazz voor een meer lyrische en dramatische vorm van jazz dans. Naast zijn balletten voor NYCB, choreografeerde Robbins Broadway musicals als 'West Side Story', 'The King and I' en 'Fiddler on the Roof'.

Gus Giordano

Gus Giordano bouwde voort op het werk van zijn lerares Katherine Dunham en creëerde zijn eigen jazz techniek die de bekken benadrukte. De basis van de beweging ongolft opwaarts door het bovenlichaam en armen. In 1978 noteerde Giordano deze bewegingsvocabulaire in het eerste jazz dansboek getiteld 'Anthology of American Jazz Dance'. Per 2010 blijft het een van de meest invloedrijke en populaire boeken over moderne jazz dans.

Bob Fosse

Zwaar beïnvloed door choreografen Jack Cole en Jerome Robbins, breidde Bob Fosse het gebruik van isolatie en gebaar uit – soms slechts een vinger of heup bewegend als deel van zijn choreografie. Fosse's fysieke beperkingen – ingewende knieën en gebogen schouders – werden deel van zijn dansvocabulaire. Bowlerhoeden, stokken en stoelen werden standaard props in jazz dans dankzij Fosse. Fosse's oorspronkelijke productie van de musical 'Chicago' opende in 1975. Een nieuwe productie, met zijn choreografie, opende in 1996 en, per 2010, loopt nog steeds.

Jazzdans

Related Categories