Bob Dylans harmonica-arsenaal: Hohner Marine Band & Lee Oskar
Bob Dylans harmonica-klank is zo iconisch als zijn stem. Over zes decennia steunt hij voornamelijk op twee diatonische modellen:
Hohner Marine Band (1896 Classic)
- De werkhengst: Houten comb, messing rieten, genagelde constructie (vroeg) of geschroefd (modern).
- Toon: Korreltje, responsief, warme lage tonen, heldere hoge tonen — de "blues harp"-klank.
- Gehoord op: "Blowin' in the Wind," "Like a Rolling Stone," "The Times They Are A-Changin'," talloze bootlegs.
- Kwiek: Houten comb zwelt door vocht; Dylan weekte ze beroemd genoeg in bier/whiskey voor luchtightheid (niet aan te raden voor sterflingen).
Lee Oskar
- Moderne alternatief: Plastic comb (ABS), vervangbare rietplaten, luchtight uit de doos.
- Toon: Helderder, consistenter, minder "vintage grit" maar betrouwbaarder voor tournee.
- Waarom Dylan switchte: Duurzaamheid op marathontours; minder onderhoud.
Andere gespotte modellen
- Hohner Special 20 (plastic comb, vergelijkbaar met Marine Band)
- Hohner Golden Melody (gelijke temperatuur, country/folk-spelers)
- Seydel 1847 (roestvrijstalen rieten, premium)
Het echte geheim
Dylans klank is niet de harp – het is de speler. Zijn rack-gemonteerde, handvrije aanpak (nekbrace) stelt gelijktijdige gitaar/harp in. De korreltige, urgente phrasering – adem-gedreven, ritmisch los, melodisch intuitief – verandert een $40-instrument in een stem van een generatie.