De Evolutie van Jazz per Decennium: Van Ragtime tot Hedendaags
Een eeuw jazz in tien stromingen:
- Traditionele / Ragtime-wortels (jaren 1890–1910) – Joplin, Bolden, Morton. Collectieve improvisatie, marsband + ragtime-syncope.
- New Orleans Jazz (jaren 1900–1910) – Voorste lijn (tp/cl/tb) + ritmesectie. Polyphone ensemble. Armstrong, Oliver, Bechet.
- Dixieland / Chicago Jazz (jaren 1910–1920) – Sneller, gearrangeerd, ruimte voor solo's ontstaat. Beiderbecke, Hirt, Crosby.
- Swing-era (jaren 1930–1940) – Grote orkesten (13–17 leden). Geschreven arrangementen, dansgrooves, stersolisten. Ellington, Basie, Goodman, Fitzgerald.
- Bebop (jaren 1940–1950) – Reactie op swing. Snel, complex, kleine ensembles, harmonische dichtheid. Parker, Gillespie, Monk, Powell.
- Cool Jazz (eind jaren 1940–1950) – Westkust. Rustige tempi, contrapunt, klassieke texturen. Davis (Birth of the Cool), Baker, Mulligan.
- Hard Bop (jaren 1950–1960) – Oostkust. Blues/gospel-wortels, drijvende ritme, zielig. Blakey, Silver, Brown, Mobley.
- Free Jazz / Avant-Garde (jaren 1960–1970) – Geen vooraf vastgelegde harmonie/vorm. Collectieve vrijheid. Coleman, Taylor, Coltrane (laatse periode), Ayler.
- Jazz Fusion (jaren 1960–1970) – Elektrische instrumenten, rock/funk-ritmes, wereldse schalen. Davis (Bitches Brew), Hancock, Corea, Weather Report, Mahavishnu.
- Hedendaags / ECM / Neo-Soul / Globaal (jaren 1980–heden) – Smooth (Kenny G), Noorse ECM (Jarrett, Garbarek), Hip-hop-fusie (Glasper, Christian Scott), Afrobeat-jazz (Antibalas), Genrelos (Esperanza Spalding, Snarky Puppy).
Jazz houdt nooit op te muteren. Dat is de traditie.