Sruti (श्रुति) en Smriti (स्मृति) zijn twee belangrijke categorieën heilige teksten in het hindoeïsme, die verschillende vormen van kennisoverdracht vertegenwoordigen:
Sruti:
* Betekenis: "Dat wat gehoord wordt"
* Bron: Beschouwd als rechtstreeks geopenbaard door God of het goddelijke, niet samengesteld door mensen.
* Inhoud: Omvat voornamelijk de Veda's (inclusief de Upanishads, Brahmana's, Aranyaka's en Samhitas), die worden beschouwd als de ultieme bron van kennis en autoriteit in het hindoeïsme.
* Voorbeelden: Rig Veda, Sama Veda, Yajur Veda, Atharva Veda, Upanishads.
* Karakter: Eeuwig, onfeilbaar en voorbij menselijke interpretatie.
Smriti:
* Betekenis: "Dat wat herinnerd wordt"
* Bron: Samengesteld door menselijke wijzen en geleerden op basis van hun begrip van de Sruti.
* Inhoud: Bevat verschillende teksten zoals de heldendichten (Ramayana, Mahabharata), Puranas, Dharma Shastras (zoals Manu Smriti) en andere filosofische en devotionele teksten.
* Voorbeelden: Ramayana, Mahabharata, Bhagavad Gita, Manu Smriti, Yoga Sutra's.
* Karakter: Hoewel ze als gezaghebbend worden beschouwd, staan ze open voor interpretatie en kunnen ze worden besproken.
Belangrijkste verschillen:
* Herkomst: Sruti is goddelijke openbaring, terwijl Smriti menselijk samengesteld is.
* Autoriteit: Sruti heeft de ultieme autoriteit, terwijl Smriti secundair is en waarover gedebatteerd kan worden.
* Inhoud: Sruti richt zich op rituelen, kosmologie en filosofische principes, terwijl Smriti zich bezighoudt met recht, ethiek, sociale praktijken en verhalen.
* Interpretatie: Sruti wordt beschouwd als buiten de menselijke interpretatie, terwijl Smriti openstaat voor verschillende interpretaties.
Relatie:
Smriti wordt beschouwd als een voortzetting en uitwerking van Sruti. Terwijl Sruti de basis levert, biedt Smriti praktische begeleiding en interpretatie voor het toepassen van deze principes in het dagelijks leven. Ze worden niet gezien als conflicterend, maar als complementair.
Samengevat:
Sruti en Smriti vertegenwoordigen twee verschillende manieren van kennisoverdracht in het hindoeïsme, waarbij Sruti de ultieme autoriteit is en Smriti voor praktische toepassing en interpretatie zorgt. Beide zijn cruciaal voor het begrijpen van het enorme spectrum van het hindoeïstische denken en handelen.