In bluesmuziek worden zwaaikwarten (swung achtenoten) gespeeld met een lichte vertraging, wat een ontspannen, gesyncopeerd gevoel creëert. Dit ritmische patroon is fundamenteel voor blues, vaak gebruikt voor wandelende baslijnen of het begeleiden van soloïsten.
Bij het spelen van zwaaikwarten wordt de eerste noot van elk paar iets voor de beat gespeeld, terwijl de tweede noot iets achter de beat valt. Dit creëert de karakteristieke "lang-kort" triplet-gebaseerde groove die de bluesritme definieert.
Zwaaikwarten onder de knie krijgen is essentieel voor authentieke bluesphrasering en gevoel.