In de culinarische lexicon van Italië dragen weinig gerechten de levendige aantrekkingskracht van lasagne verdi – letterlijk "groene lasagne." Dit is niet alleen pasta met een kleurtje; het is een viering van Emilia-Romagna's landbouwrijkdom, waar spinazie (of af en toe basilicum of brandnetel) direct in het deeg gekneed wordt, gewone vellen transformerend in groenachtige stroken die lente op een bord beloven.
De architectuur volgt de tijdloze traditie: lagen van die jadegroene vellen omarmen een rijk ragù – lang gestoofd met soffritto, gehakt rund en varken, tomaten, wijn en een fluister van melk – afwisselend met zijdig béchamel (boter, bloem, melk, nootmuskaat) en generuze sneeuwvlokken Parmigiano-Reggiano. Gebakken op 190°C (375°F) gedurende 30–35 minuten tot bubbelend en gouden aan de randen, dan 10 minuten laten rusten om te zetten, houdt elke snee zijn geometrie als een miniatuur eetbare kathedraal.
Het resultaat? Een gerecht dat zowel vierend als diep troostrijk is – la dolce vita geserveerd in vierkanten, elke hap een getuigenis van Bologna's genie om simpele ingrediënten in kunst te verwandelen.