De Bele dans incorporeert traditionele muziek en bewegingen die terugstrekken tot traditionele slaven die uit Afrika naar de Caraïben gebracht werden. De dans, gekenmerkt door vloeiende bewegingen, kleurrijke kostuums en moedige stappen, mengt traditionele Afrikaanse dans tot een Afro-Caraïbische flair.
In 1510 arriveerde de eerste grote zending slaven – ongeveer 250 Africanen – in Hispaniola vanuit Spanje. De geslaafde Africanen, in de Dominicaanse en andere Caraïbische eilanden, brachten dansen uit hun westerse Afrikaanse thuisland naar de West-Indiën. De bele dans vormde zich uit een combinatie van traditionele Afrikaanse bewegingen en Caraïbische kenmerken door het veranderde landschap, muziekinstrumenten, en onrustige leefstijl.
In Afrika had de Bele dans oorsprong in festivals geassocieerd met paring en vruchtbaarheid. Een man en vrouw (in Creools, de 'Cavalier' en de 'Dam') tonen hun dansvaardigheden aan de ander, hintend aan hun seksualiteit in chants geleid door een 'chantuelle' (zanger) en het refrain of 'lavway' gegeven door een koor van toeschouwers. De Fransen noemden de dans 'Belaire', of goede lucht, wat inkortte tot Bele.
In de West-Indiën werd de dans geïntegreerd in werk en periodes van feestelijkheid en rouw. Omdat de Bele dans door zo veel diverse gebeurtenissen en levensgebeurtenissen strekte, bleven de dans en muziek zich ontwikkelen over tijd van slavernij naar vrijheid.
Naarmate de dans zich door de Caraïbische eilanden bewoog, adopteerde de dans nieuwe namen en bewegingen. In de Franse Caraïben, in noordelijk Martinique, is de dans bekend als de 'Bele Lino' of 'Bele Lisid'. Als een set-dans, of dans met gelaagde bewegingen en secties, omvat het de belia, de gwanbele, en de bidjin bele bewegingen. Gegedanst op de bele trom, wordt de dans beschouwd als een 'landelijke' of volksdans.
De Bele volksdans incorporeert 'call and response' liedjes bekend in Creools als 'Lavway' die gebruikt wordt in Bele. De traditionele dans incorporeert de viool, accordeon, banjo en Afrikaanse trommen. Geitenhuid, gespannen over holle houten frames gesneden uit boomstammen en suikerfabriek vaten, vormden de oorspronkelijke trommen of 'gro kas' in de Franse gebieden.
Caraïbische Carnaval artiesten vieren nog steeds Bele volksdans en muziek. Vrouwen dragen helder gekleurde jurken met grote, vloeienderokken die kracht en boeiende visuals toevoegen aan de ritmische dans. Sommige 20e eeuwse muziekstijlen ontspruiten aan Bele dans en muziek zoals vormen van calypso, zouk, soca, en reggae.