Het moment dat een danstechniek geperfectioneerd is, is iemand gebonden het op de een of andere manier te variëren. Fusiedans is van nature een mix van klassieke en moderne stijlen alsook eclectische regionale stijlen. De pijlers van fusiedans zijn textuur, musicaliteit, zichtbaarheid en waarheid. Techniek focust op dynamiek en rijkdom van beweging in plaats van klassiek ballet, wat fysieke plaatsing en lichaamslijn benadrukt.
In 1915 openden Ruth St. Denis en Ted Shawn de Denishawn School of Dancing and Related Arts. Studenten dansden op blote voeten, met minimale kleding, en oefenden vrije dansoefeningen zoals "armen en lichaam". De school was bekend om het gebruik van dansen van diverse oorsprong alsook klassiek ballet. De beroemde danser en choreograaf Martha Graham studeerde hier.
Rudolf Laban was actief van de jaren 1920 tot eind jaren 1950, en de maatschappelijke en culturele veranderingen die tijdens zijn leven plaatsvonden, hadden een directe invloed op zijn stijl. Een conventie van rigide, stoïsche dans werd vervangen door een stijl die het tonen van gevoel moedigde, en hij omarmde dit. Hij creëerde een dansstijl bekend als Der Freier Tanz. In deze stijl gooide Laban de conventie overboord dat dans gedicteerd werd door muziek en een verhaal moest vertellen. Hij stelde zich ten doel dat het lichaam zijn eigen ritmes, stappen en dynamiek illustreerde.
Een van de meest invloedrijke figuren in de Amerikaanse dansgeschiedenis, Graham richtte haar danscompagnie op in 1926. Ze haalde haar choreografie uit een rijke reeks bronnen, zoals inheemse Amerikaanse stamrituelen, Griekse mythologie en moderne schilderijen. Ze choreografeerde meer dan 180 dansen, en voerde uit tot in de jaren 1960. Ze choreografeerde "Clytemnestra", haar meest uitgebreide werk, in 1958. Graham wilde onthouden worden als danser in plaats van choreograaf. Ze had ook een afkeer van de term "moderne dans", en preferde "hedendaagse dans". Ze vond dat moderne dingen constant veranderden en geen enkele vorm van permanentie kenden. Echter, de natuur van fusiedans berust op verandering.
Door de jaren 1950 en 60 heen, voegden John Butler en Glen Tetley klassiek ballet samen met door Nederland beïnvloede moderne dans. Volgers van beide scholen bekritiseerden ze eerst, maar uiteindelijk was hun fusie succesvol en ving het op. Volgens choreograaf en leraar Eric Hampton, waren dansers in deze periode bezig met dans in uitvoering, en werd techniek strenger nageleefd dan in de decennia die volgden.
Kamper geen lessen zijn strikt klassiek of strikt modern, omdat de twee zo strak verweven zijn. Volgens George Jackson's Fusion dance: breaking through the barriers of style and technique, leren alleen de grote academies in de danshoofdsteden nog gespecialiseerde lessen. In plaats daarvan wordt dans vandaag beïnvloed door gymnastiek, volksdansen uit de hele wereld, dans- en bewegingstherapie, en andere bewegingsactiviteiten.