Cubaanse muziek, als elke andere muzikale stijl, heeft zich gemorpht en verandert door de jaren heen door blootstelling aan een verscheidenheid aan muzikale invloeden, zoals funk of hiphop. West-Afrikaanse slaven en Spaanse immigranten zijn verantwoordelijk voor het starten van een muzikale stijl die niet alleen populair is in Cuba, maar prevalent in landen over de hele wereld.
Het hart van Cubaanse muziek is de "son", die zich in de late 1800s ontwikkelde na een mengsel van Spaanse en West-Afrikaanse elementen. De "son" structuur van percussie inspireert mensen die naar de muziek luisteren om te dansen, volgens de Maps of World website. De "son" bestaat uit een herhalende sectie met call-and-response vocals, een gesyncopeerde bas en de clave, een vijf-nootpatroon gespeeld met twee stokjes.
Gewoonlijk voelen luisteraars van Cubaanse muziek de drang om te dansen door de percussie die gebruikt wordt. In feite, rumba, conga en cha-cha dansen begonnen met Cubaanse muziek, volgens een Cedar Crest College website.
Bongotrommen, een kleine, houten dubbele trom gespeeld met de vingers, worden vaak gebruikt als tegenhanger aan de hoofdtromritme. Cubaanse muziekunstenaars gebruiken ook congatrommen, een set van drie trommen gespeeld met handen en handpalmen. De timbales, of twee kleine metalen trommen, dragen ook bij aan het algehele geluid.
Een ander instrument dat gespeeld wordt is de quijada, het kaakbeen van een ezel. De losse tanden op de kaak creëren geluid na het slaan met de palm van een hand.
Maracas, koeienbellen en tres, een kleine gitaar, worden ook in Cubaanse muziek gespeeld.
De hoofdwurzels van Cubaanse muziek komen van de West-Afrikaanse slaven die in de 19e eeuw naar Cuba gebracht werden om op suikerplantages te werken. De slaven pasten hun muzikale tradities aan, zoals polyrhythmische percussie, aan hun nieuwe omgeving in Cuba. Die muziek fuseerde toen met de volkstijl geluiden gecreëerd door Spaanse immigranten, zoals de flamenco. Ritme was een zwaar component bij de Spaanse immigranten, volgens de Lord Tiger website.
Ook speelde de Afro-Cubaanse godsdienst Santería een rol in de creatie van Cubaanse muziek. De godsdienst mengde de Afrikaanse Yoruba-cultuur met de Katholieke cultuur. Gospelmuziek heeft traditioneel zware percussie gebruikt.
En over de tijd vond Cubaanse muziek invloed met muziek zoals rock, funk en jazz uit Frankrijk, Jamaica en de Verenigde Staten.
Cubaanse muziek evolueerde door de vroege 20e eeuw heen en werd een muziekstijl in meer landen dan alleen Cuba. Rondom de Cubaanse revolutie in 1959, pakten landen zoals Argentinië, Nicaragua, El Salvador, Chili en Venezuela Cubaanse muziek op, volgens een National Geographic website. Ongeveer dezelfde tijd begonnen Latijns-Amerikaanse en VS radio- en televisiezenders Cubaanse muziek uit te zenden. Amerikanen kregen een echte smaak van de toen ze vaker naar Cuba gingen bezoeken.
Veel veranderingen werden aan traditionele Cubaanse muziek aangebracht tijdens de jaren 1990. Populaire Cubaanse bands begonnen hiphop- en rapelementen in de te integreren, wat een agressievere speelstijl vestigde bekend als timba. Vandaag de dag zijn timba Cubaanse bands populair bij de jongere generaties, volgens een National Geographic website.
De verandering in Cubaanse muziek resulteerde in een andere dansstijl. Tegenwoordig zijn Cubaanse muziekvolgers meer geneigd om wilde, heup-gyrerende bewegingen uit te voeren, in plaats van de oorspronkelijke stappen-georiënteerde dansen.