Arts >> Kunst en entertainment >  >> Dans >> Overige dans

Geschiedenis van Dansmarathons

Uithoudingswedstrijden en recordbreken kwamen in de Verenigde Staten in de mode in de zogenoemde Jazz Age van de jaren twintig. Deelnemers zaten op vlaggenmasten om kleine geldprijzen te verdienen, en piloot Charles Lindbergh maakte de eerste solo vlucht over de Atlantische Oceaan. De dansmarathon werd in deze epoche geboren, werd een media-sensatie en een kleine industrie, die wanhoopende dansers een paar dollar verdienden tijdens de donker dagen van de Grote Depressie.

Begin

De dansmarathon rage in de Verenigde Staten zou zijn ontstaan met een 27-urige non-stop dans door Alma Cummings, 32, die met succes het vorige record brak, dat in Groot-Brittannië werd gehouden, volgens de U.S.A. Twenties Encyclopedia. De marathons werden georganiseerde, commerciële toevenementen die enorme publiekstrekkers waren naar dancezalen om koppels te zien dansen tot ze letterlijk neervielen. Soms werden ze aangeduid als "bunion derbies", "walkathons" of "corn and callus carnivals", aangezien dansen in sommige kringen van de samenleving als zondig werd beschouwd. Dansen konden weken duren. De winnaars van grotere marathons konden honderden of zelfs duizenden dollars winnen. De meeste deelnemers gingen met alleen het kleingeld dat toeschouwers gooiden naar huis.

Grote Depressie

De populariteit van de rage bereikte zijn piek in de jaren dertig tijdens de Grote Depressie. Koppels concurrentieerden niet alleen voor de kans om geld te winnen, maar ook voor de 12 eenvoudige maar vullende maaltijden die rond de klok werden geserveerd op de meeste dansen, volgens HistoryLink.org.

Het Evenement

Sommige marathons vereisten dat dansers een bepaalde stap deden, zoals de Charleston, voor de duur. Andere vereisten alleen dat dansers rechtop bleven, hun voeten altijd in beweging waren, en hun knieën nooit de grond raakten. Dansers kregen vaak een 15-minuten rust- of slaappauze voor elke 45 minuten dansen. Elk evenement had ten minste één juryleden en verpleegkundige. Organisatoren brachten bands en floorshows binnen om meer toeschouwers in de avonden te trekken.

De evenementen trokken zoveel als 2.500 toeschouwers per nacht, die 25 cent betaalden en zo lang als ze wilden konden blijven. Een partner mocht de ander oppikken, mits beide partners "dansenden" bleven. Tijdens tussenspels genaamd "floor showers", volgens de New York Times, gooiden toeschouwers kleingeld naar de dansers, die vaak krochen om zoveel mogelijk munten op te rapen.

Marathon Verboden

De rage werd afgekeurd als sadistisch en immoreel door de fatsoenlijke samenleving, en werd in sommige gemeenten verboden. HistoryLink.org merkt op dat Seattle in 1928 een verordening aannam die de praktijk verbond, nadat een vrouw probeerde zichzelf te doden na vijfde te zijn gekomen in een wedstrijd na 19 dagen dansen. De gehele staat Washington verbond de wedstrijden in 1937.

Realiteit of Opgezet?

Marathon presentatoren bedachten rijke verhalen over de dansende koppels om het belang van het betalende publiek te behouden. Veel van de kleine-stadsschattingen die ze beschreven, waren echter professionele marathonners die het circuit afwerkten. De wedstrijden waren vaak gewogen naar bepaalde pro-koppels die de grootste uithoudingsvermogen hadden om de brutale marathons te doorstaan en tegelijkertijd het publiek te imponeren.

Dansmarathons Vandaag

De dansmarathon heeft de 21e eeuw gehaald. Colleges, studentenverenigingen en liefdadigheidsorganisaties houden ze om geld in te zamelen voor verschillende doeleinden.

Overige dans

Related Categories