Liturgische dans, soms geprezen of aanbiddans genoemd, is een kunstvorm geweest sinds de vroege dagen van de Joodse geschiedenis. Het is in en uit de gratie bewogen door de jaren heen, en was zelfs verboden voor een groot deel van de christelijke geschiedenis, maar het geniet nu een heropleving van populariteit in moderne tijden. Het is makkelijker om liturgische dans nu te appreciëren als je een duidelijke begrip hebt van zijn oorsprong.
Liturgische dans is elke dans die wordt uitgevoerd als een daad van aanbidding. Het kan worden uitgevoerd als onderdeel van een kerkdienst, als een zelfstandig evenement, of zelfs helemaal niet uitgevoerd - dansen die in een private kamer worden gedaan voor een publiek van God alleen zijn een van de zuiverste vormen.
Liturgische dans wordt niet gedefinieerd door een bepaalde stijl. Het wordt vaak geassocieerd met jazz of lyrische dans, maar ballet, tap of zelfs hip-hop kan worden gebruikt. Wat dans liturgisch maakt, zijn niet de bewegingen maar het motief, om eer en glorie te brengen aan God.
De vroegst vastgelegde vermelding van liturgische dans is in het boek Exodus, nadat God de Rode Zee had gesplitst om de Israelieten veilig uit Egypte te leiden. Daar staat: "Toen nam Mirjam ... een tambourijn in haar hand, en alle vrouwen volgden haar, met tambourijnen en dansend." (Exodus 15:20) Je kunt zien hoe liturgische dans werd gebruikt om God te loven voor verlossing.
Na dat moment is er veel vermelding van dansen door de hele Schrift, van David, die "voor de Heer danste met al zijn kracht" (2 Samuel 6:14) tot Jezus' vermelding (gebruikt als veroordeling) in Matteüs 11:17 - "Wij speelden de fluit voor u en u danste niet."
De eerste 500 jaar van de christelijke kerk was liturgische dans een belangrijk deel van erediensten en kerkbijeenkomsten, omdat de kerk uit Joodse wortels groeide. Dit begon te veranderen in de vroege middeleeuwen, toen kerkleiders zich begonnen te distantiëren van hun gemeenten. Een manier waarop ze die afstand bereikten was door zich te onttrekken aan de liturgische dansen.
Daarna begon dans weg te driften van kerkdiensten om in buitenvergaderingen te worden beoefend. Veel kerkleiders zagen dit en veroordeelden het als een heidens ritueel. Dit bereikte een hoogtepunt tijdens de Reformation, wanneer protestants leiders dans zagen als het vereren van het lichaam en het veroordeelden als zondig. Van die tijd tot recent is liturgische dans uit de hoofderediensten gehouden.
Veel mensen geloven dat dans antithetisch is aan het christendom. Ze vrezen dat dans, met zijn focus op het lichaam, mensen zal leiden tot lust. Wanneer liturgische dans met de juiste motieven wordt gedaan, is dit niet waar. Aanbiddans kan deelnemers leiden tot nauwere communicatie met God. Je kunt dit zien uitgewerkt in de Puritaanse gemeenschap van Shakers, die geen huwelijk of seksuele relaties toelieten, maar wel dans in hun erediensten includeerden.
Vandaag geniet liturgische dans een hergeboorte onder christenen die de Bijbelse geschiedenis en het potentieel als een aanbiddingsvorm zien. Bedrijven zoals Raise Him Up hebben dans voor de Heer in het publieke oog gebracht. Veel lokale kerken hebben dansministeries begonnen, waarmee dans ofwel als onderdeel van hun diensten of voor speciale aanbiddingstijden wordt toegestaan. De woorden van de psalmist worden weer in praktijk gebracht - "Laat hen zijn Naam loven met dansen." (Psalm 149:3)