Latijns-Amerikaanse dans is een categorie van balroomdans. Net als International Standard, is het een divisie van International Style dans. Aangezien slechts drie van de vijf International Latijnse dansen daadwerkelijk uit Latijns-Amerika afstammen, wordt de categorie ook International Latijn, Latijn of Latijn en Amerikaans genoemd. De vijf dansen zijn: rumba, samba, paso doble, cha-cha-cha en jive. Als alle balroomdansen, worden ze met een partner gedanst.
De rumba komt uit Cubaans dansen en is de langzaamste van de vijf Latijns-Amerikaanse dansen. De moderne dans is gebaseerd op de observaties van Engelse dansleraar Pierre Zurcher Margolie, die in 1952 naar Cuba reisde. De stijl van de rumba is strak, met een duidelijke heupbeweging en weinig op-en-neer beweging van knieën en enkels. De rumba, zoals de walzer en foxtrot, is een reizende of progressieve dans, waarbij de dansers over de dansvloer bewegen.
De samba komt uit het dansen van Brazilië in de vroege 1900s. Veel stappen, in het bijzonder, hebben hun oorsprong in de maxixe. De dans heeft een bouwende beweging die voortkomt uit de beweging van de knieën van de dansers en is opvallend om haar frequent wisselende ritmes.
Paso doble stijl dans, wiens naam "dubbele stap" betekent in het Spaans, komt uit de dansstijl van zuidelijk Frankrijk en is gebaseerd op de klanken en bewegingen van Spaanse stierengevechten. Paso doble heeft minder heupbeweging dan de andere Latijns-Amerikaanse dansen en andere kenmerken die het dichter bij de International Standard dansen brengen. Net als de rumba, is paso doble een reizende dans.
Net als de rumba, heeft de cha-cha-cha zijn oorsprong in Cuba en de observaties van Pierre Zurcher Margolie op zijn reis in 1952. De naam weerspiegelt de klanken van een instrument en de schuffelende voeten van de dansers. Ook als de rumba, is de cha-cha-cha strak en heeft weinig op-en-neer beweging.
De jive is een dansstijl uit Afrikaans-Amerikaanse gemeenschappen in de VS. Het ontwikkelde in de vroege jaren '40 en is gebaseerd op de jitterbug, een soort swingdans. Toen was "jive" een woord voor zinloze praat. De dansstijl werd naar Engeland gebracht, waar Engelse dansleraren het verfijnden en op langzamere muziek zetten. De moderne jive dans heeft frequente kniebuigingen en heupbeweging. Het werd de vijfde Latijns-Amerikaanse dans in 1968.