Je beschrijft de Franse Cancan. Ontstaan in Parijsese balsalen in de jaren 1830 en vereeuwigd in de Moulin Rouge (geopend 1889), is de cancan een hoog-energetische, hoog-trappe dans uitgevoerd door rijen danseres – historisch vrouwen in geritsede rokken, onderrokken en zwarte kousen, vaak gepaard met mannen in gestreepte hemden, barets en kniebroeken.
Het "ruwe" element is gestileerd theatergevecht: schijnklappen, trappen, tillen, purzelbomen en gefingeerde worstelingen tussen partners – allemaal gechoreografeerd, niet gewelddadig. De dans evolueert van een paarsdans (quadrille) tot een solo-showcase van acrobatische trappen (battements), radslagen, splitsen en de iconische grand écart (hoge trap met rokomslag). De muziek – meestal Offenbach's "Galop Infernal" uit Orphée aux Enfers – drijft het frenetische tempo.
De cancan was nooit een volksdans; het was een commercieel spektakel, een rebellie tegen burgelijke fatsoenlijkheid, en een feest van vrouwelijke fysieke kracht. Het gestreepte hemd en de hakken zijn kostuumcodes van de Belle Époque-fantasie, geen historische werkkleding.