Francisca Reyes-Aquino: De Moeder van de Filipijnse Volksdans en de 10 Dansen Die Ze Redde
Francisca Reyes-Aquino (1899–1983), benoemd tot Nationale Kunstenaar voor Dans in 1973, "schiep" geen volksdansen — ze bewaarde en codificeerde ze. Door veldonderzoek in afgelegen barrios documenteerde ze meer dan 50 traditionele dansen, creëerde een notatiesysteem dat de basis werd voor Filipijnse volksdanseducatie.
Belangrijkste Dansen Die Ze Documenteerde
- Tinikling (Leyte) — bamboepaaldans, nationale dans van de Filipijnen.
- Singkil (Maranao, Mindanao) — koninklijke waaier/bamboedans, gebaseerd op het epos Darangen.
- Pandanggo sa Ilaw (Lubang, Mindoro) — olielampdans, gratie en balans.
- Binasuan (Pangasinan) — wijnglasdans, geen druppels.
- Itik-Itik (Surigao) — eend-nadoende dans.
- Maglalatik (Biñan, Laguna) — kokosnootschil-harnasdans,模拟 gevecht.
- Sayaw sa Bangko (Pangasinan) — bankdans, gewendheid.
- Subli (Batangas) — religieuze geloftedans, gebogen houding.
- Kuratsa (Visayas) — beminningsdans, complexe figuren.
- La Jota Moncadeña (Tarlac) — Spaans-beïnvloede kastanettendans.
Haar Methodologie
- Veldonderzoek in afgelegen barrios.
- Notatie van stappen, muziek, kostuums, context.
- Standaardisatie voor onderwijs (LO-curriculum).
- Publicatie: Philippine Folk Dances and Games (1926, 6 delen).
Ze bewaarde dansen die verloren hadden kunnen gaan door verstedelijking. Haar notatiesysteem blijft de standaard vandaag.