Ballet — de gracieuze, hoogtechnische dansvorm gekenmerkt door lichte, vloeiende bewegingen, precieze voettechniek, en de etherische kwaliteit van pointeswerk — heeft een unieke plaats in de Franse culturele identiteit.
Terwijl ballet oorsprong had in Renaissance-Italië (15e–16e eeuw hofvermaak), was het in Frankrijk — met name onder Lodewijk XIV (de "Zonnekoning," zelf een gevorderde danser) — dat ballet gecodificeerd, geprofessionaliseerd, en verheven werd tot een onafhankelijke kunstvorm. De vestiging van de Académie Royale de Danse (1661) en het Parijse Operaballet (1669) schiep het institutionele raamwerk dat techniek, notatie, en pedagogie standaardiseerde.
Het Parijse Operaballet (Ballet de l'Opéra national de Paris) staat als de oudste nationale balletcompagnie ter wereld en een wereldwijde referentie voor kunstzinnigheid en technische excellentie. Zijn affiliatieschool, de Parijse Operaballetschool (École de Danse de l'Opéra), blijft de meest prestigieuze opleidingsgrond, producerend dansers die compagnies wereldwijd bevolken.
Iconische werken die de klassieke canon definiëren — Zwanenmeer, De Notenkraker, Giselle, La Bayadère, Don Quichot — zijn vastbestand van het Parijse Operaballet-seizoen, naast hedendaagse commissies van toonaangevende choreografen.
Ballet geniet wijdverspreide recreatieve participatie in Frankrijk, met talloze écoles de danse die studenten van alle leeftijden bedienen. De kunstvorm's nadruk op discipline, musicaliteit, en belichaamde expressie maakt het een gewaardeerde culturele praktijk ver buiten de professionele sfeer.