Beethovens Erediensten: Van Wiens Burgerschap Tot Oxford Doctoraat
Beethoven's erkenning kwam van instellingen door heel Europa – opmerkelijk voor een componist die na 1809 nooit een formele hofpost bekleedde.
Chronologische Erediensten
- 1802: Erelid, Gesellschaft der Musikfreunde (Wiens Vereniging van Musikanten) – de organisatie die de Musikverein bouwde.
- 1804: Eredburger van Wenen – zeldzaam voor een non-aristocraat; toegekend na Eroica-première.
- 1822: Drievoudige kroon van buitenlandse academies:
— Erelid, Royal Swedish Academy of Music
— Erelid, London Philharmonic Society (gecommissioneerd Symphonie Nr. 9)
— Eredoctoraat, Universiteit van Oxford (uitgereikt via procureur; Beethoven te ziek om te reizen)
- Lopend: Aristocratiek mecenaten (geen erediensten, maar vitale inkomsten):
— Prins Lichnowsky (vroege Wenen-jaren)
— Prins Lobkowitz (toegewijd aan Symphonieën 3, 5, 6; Op. 18-kwartetten)
— Aartshertog Rudolph (leerling, mecenas, toegewijd aan Missa Solemnis, "Aartshertog"-Trio, "Keizer"-Concerto)
- Postuum (1827+): Herdenkingsconcerten door heel Europa (Parijs, Londen, Berlijn, Wenen) – eerste componist geëerd met dergelijke internationale hulden.
Wat Hij Waardeerde
Beethoven waardeerde de London Philharmonic Society-opdracht (£50 voor Symphonie Nr. 9) en het Oxford-edoctoraat (intellectuele validatie) boven titels. Hij weigerde beroemd voor koninklijkheid te knielen, schrijvende: "Prins, wat jij bent, ben je door geboortetoeval; wat ik ben, ben ik door mezelf."
Moderne Hulden
- Mercuriuskrater "Beethoven"
- Asteroïde 1815 Beethoven
- Beethoven-monumenten in Wenen, Bonn, Berlijn, Tokyo, San Francisco
- UNESCO Memory of the World Register (autograaf-manuscripten)
Voor een man die zijn laatste symfonie alleen in verbeelding hoorde, was de werelds omarming donderend.