De eerste wrijvingslucifersdoos werd uitgevonden in 1826 door de Engelse scheikundige John Walker. Hij patentteer het (Brits Octrooi 5040) op 23 oktober 1826, hoewel vroege lucifers onpraktisch waren voor massaproductie door inconsistentie en veiligheidsproblemen.
Walker's "wrijvingslichtjes" gebruikten een mengsel van antimooniumsulfide, kaliumchloraat, gom, en zetmeel op houten spelden. De moderne veiligheidslucifer (apart wrijvingsvlak) kwam later, verfijnd door anderen zoals Gustaf Erik Pasch en de gebroeders Lundström (1840s–50s).