Het motief "Fair is foul, and foul is fair" (schijn bedriegt) herhaalt zich in sleutelscènes:
Macbeth hoort "Sleep no more!" – zijn schuldige geweten verandert overwinning in marteling. De "schone" kroon brengt "vuile" slapeloosheid.
Macbeth ziet Banquo's spook. Het "schone" feest wordt "vul" hallucinatie, onthullend zijn instortende geest.
Hecate plant valse zekerheid via bedrogende verschijningen – makend "vuile" voorspellingen "schoon" lijken.
Drie voorspellingen lijken gunstig (Birnam Wood, "none of woman born") maar elk verbergt een "vul" loophole leidend tot ondergang.
Doorheen wat goed lijkt (macht, voorspelling, loyaliteit) blijkt verraderlijk – de centrale paradox van het stuk belichamend.