Het is een van de grote onrechtvaardigheden in de muziek: Muddy Waters (McKinley Morganfield) won nooit een competitieve Grammy tijdens zijn leven. Hij werd eenmaal genomineerd, in 1979, voor I'm Ready (Best Ethnic or Traditional Folk Recording), maar lost.
De Recording Academy corrigeerde het record uiteindelijk—decennia te laat:
De Grammy-mis is emblematisch voor de industrie's historische blindheid voor de zwarte blueswortels van rock and roll. Waters had geen gouden gramophone nodig om hem te valideren—hij is de architectuur. Elke elektrische gitaarsolo, elke gebogen noot in rock, elke "witte jongen die de blues speelt" verschuldigd een schuld aan de man uit Rolling Fork, Mississippi. De eresen die laat kwamen bevestigden alleen wat de muziek al had bewezen: hij was de vader van de moderne Chicago blues, en dus de grootvader van rock.