Sinds 2000 is het genre reality-televisie in Amerika geëxplodeerd. Het formaat bestond al sinds de beginjaren van de TV, maar is recent ingestort en heeft ratingssucces behaald. Zenders waarderen de economie van het genre, waarmee programmering geproduceerd kan worden voor veel minder geld dan een gescripted serie. De creatieve gemeenschap verantwoordelijk voor gescripted programmering ziet het genre als een dreiging. Reality TV heeft een significante maatschappelijke impact gehad.
Vanaf de dagen van "Candid Camera" in de jaren '50 zagen televisieproducenten het potentieel in het vertellen van verhalen met echte mensen. "Cops" neemt kijkers al sinds 1989 mee op patrouille met de politie. Op MTV begon "The Real World" in 1992 met het samenbrengen van vreemdelingen als kamergenoten. In 2000 ging het eilandoverlevingscompetitie "Survivor" in première en was direct een succes. Twee jaar later ging het reality-gevoel "American Idol" in première en werd snel een ratingsfenomeen. Sindsdien heeft reality TV zich vestigd als programmeerbijzonderheid en verschillende sub-genres gekweekt, waaronder competitie, talentenjacht, celebrity-documentaires en huizenverbetering. Sinds 2008 erkent de Academy of Television Arts and Sciences het genre in de jaarlijkse Emmy Awards.
Er zijn diverse financiële prikkels om reality-series uit te zenden in plaats van gescripted programma's. Omdat reality-scenaristen niet tegen dezelfde tarieven betaald worden, zijn de achter-de-schermen-kosten aanzienlijk lager. Omdat veel reality-series onbekende, gewone mensen gebruiken in plaats van bekende acteurs, hoeven er geen ster-salarissen betaald te worden. Ook bieden reality-competities vaak gemakkelijke mogelijkheden voor productplacement, wat adverteerders de kans geeft het publiek te bereiken tijdens de programma-inhoud naast traditionele reclamespots.
Veel scenaristen, regisseurs, producenten en sterren van gescripted televisieseries hebben bezorgdheid geuit dat het reality-genre hun kansen beperkt. De theorie is dat elk reality-show op het schema van een zender de plaats inneemt van een gescripted comedy of drama. Ratingsucces en schaalvoordelen hebben reality laten bloeien. De vreezen van deze creatieve gemeenschappen werden gevoed tijdens de Writers Guild of America-staking, die drie maanden duurde in 2007 en 2008. Tijdens deze tijd verhoogden zenders de ontwikkeling en productie van reality-series om hun schema's te vullen, aangezien veel gescripted hits de productie stopzetten tijdens de staking.
Naast het beïnvloeden van het bedrijfsmodel, heeft reality-televisie een ripple-effect in de samenleving gehad. Uitbrekende hits als "American Idol" zijn de watercooler-onderwerpen geworden (de mantel overnemend van '90s-sitcoms als "Seinfeld" en "Friends") en tabloid-voedsel. Reality-TV-producenten worden gekritiseerd voor exploitatieve tactieken en misleidende editing. Sommige series bloeien op openbare vernedering als formaat, wat voor deelnemers embarrassant kan zijn, ongeacht of ze akkoord gingen met deelname. De hoogst gepublickeerde spectacel kan blijvende en schadelijke psychologische effecten hebben.
Het genre handhaaft ook Andy Warhols voorspelling dat "in de toekomst zal iedereen 15 minuten wereldberoemd zijn." In 2009 stageerde een Colorado-gezin een schijn, beweerde hun jonge zoon weg te drijven in een heliumballon en vermist te zijn. De lege ballon werd teruggevonden, en onderzoekers concludeerden dat het gezin probeerde publiciteit te genereren in de hoop een reality-TV-deal te krijgen. Ook in dat jaar sneuvelde een Virginia-stel een White House-staatsdiner binnen om de reality-show "The Real Housewives of Washington, D.C." te promoten. In 2010 richtte het tabloid-licht zich op het Gosselin-gezin, sterren van de TLC-documentaireserie "Jon & Kate Plus Eight", toen het huwelijk van de titulaire koppel uiteenving terwijl de camera's draaiden, wat aantijgingen opleverde dat de acht kinderen van het koppel uitgebuit werden.