"Journey to the Center of the Earth" is een filmfranchise gebouwd op een geologische onmogelijkheid. Jules Vernes roman uit 1864 verbeelde een vulkanische schoorsteen leidend tot een onderaardse wereld; moderne seismologie bevestigt dat de aardkern een vast ijzeren bol is van 5.200°C, omgeven vloeibare buitenkern – geen dinosaurussen, geen reusachtige paddenstoelen, geen Hansens. Toch heeft het concept drie grote filmadaptaties voortgebracht, elk reflecterend de verbeelding en technologie van zijn tijd.
Henry Levins versie, met James Mason als Professor Lindenbrook en Pat Boone als zijn sceptische student, is een triomf van pre-CGI vakmanschap. De "reusachtige hagedissen" zijn leguanen met geplakte vinnen; de onderaardse oceaan is een studiotank met geprojecteerde golven. Toch ligt de charme van de film in haar tastbare fysicaliteit – het klimmen, het raften, de wonder van praktische sets. Het behandelt Vernes pseudowetenschap met strak gezicht, het absurde verdienend makend.
Eric Brevigs 3D-avontuur, in de hoofdrol Brendan Fraser, herverbeeldt de reis als een achtbaan. De wetenschap wordt overboord gegooid voor setpieces: een mijnenkar-achtervolging, een vrije val door een geode, een T-rex achtervolging. Het is minder een adaptatie dan een showcas voor RealD 3D-technologie. Frasers charisma draagt de onzin, en de film weet dat het belachelijk is – knippert naar het publiek met meta-jokes over "het boek."
Journey 2: The Mysterious Island ruilt Verne voor Verne-adjacent (het vervolgverhaal), voegt Dwayne Johnson en Michael Caine toe, en verdubbelt op de "familie-avontuur in CGI-gevaar" sjabloon. Reusachtige bijen, elektrische paling, en een zinkend eiland vervangen de vulkanische schachten van de eerste film. Het is competent, vergeetachtig, en puur commercieel.
De voortduring van deze franchise gaat niet over geologie. Het gaat over de daal als metafoor: de reis in het onbekende, de confrontatie met het primitieve, de toets van ingewikkeldheid tegen natuur. Elke versie stript meer wetenschap af en voegt meer spectacle toe, maar de kernhaak – wat ligt er beneden? – blijft onweerstaanbaar. De films zijn niet echt, maar de nieuwsgierigheid die ze kanaliseren wel.