In de Verenigde Staten kan televisie vóór de jaren 1970s worden beschreven in drie brede categorieën: de Visionaire Periode, de Gouden Eeuw en de Overgangsperiode. Deze periodes dekken de evolutie van de technologie van sporadische experimentele uitzendingen tot regelmatig geplande publieke programmering, en de evolutie van programmering van simpele entertainment tot een hulpmiddel van maatschappelijke reflectie. In de jaren 1970s, na decennia van gratis kijken, had deze vooruitgang een publiek gekweekt dat bereid was te betalen voor premium kabeldiensten.
In de late 1800s begonnen uitvinders wereldwijd televisietechnologie te conceptualiseren, geleid door de Amerikaanse uitvinder George Carey's 'selenium camera' voorstel in 1876. Omdat deze vroege concepten lang vóór de benodigde technologie geëvolueerd was, vonden de eerste experimentele uitzendingen pas plaats in de jaren 1920s in Engeland en de Verenigde Staten, en deze bestonden slechts uit silhouettafbeeldingen. De eerste live televisie-uitzending vond uiteindelijk plaats in 1927, geengineerd door Bell Laboratories en het Department of Commerce, met Minister van Handel Herbert Hoover.
Terwijl verschillende bronnen iets verschillende jaren voor de 'gouden eeuw van televisie' hanteren, definieert de Federal Communications Commission (FCC) de periode als 1930 tot 1959. Tijdens deze tijd evolueerde televisie in de Verenigde Staten van beperkte experimentele uitzendingen tot vier netwerken met meer dan 500 gevestigde commerciële zenders, en van uiterst beperkt bezit tot 85 procent van de Amerikaanse huishoudens die een televisieset bezaten, volgens de FCC. Uitzendingen tijdens deze tijd werden gedomineerd door het genre van de dramatische anthologieserie, die verschillende personages en verhalen had tijdens elke uitzending. Aanstootgevende onderwerpen werden vermeden, behalve in nieuwsuitzendingen.
Terwijl de Visionaire Periode en de Gouden Eeuw voornamelijk gekenmerkt werden door technologie-ontwikkeling en maatschappelijke acceptatie van televisie als entertainmentmedium, wordt de Overgangsperiode het beste beschreven als de evolutie van programmering. Programmering tijdens deze periode omvatte een dichotomie van escapisme en relevantie. Escapisme, inclusief genres als science-fiction en landelijke komedies, trad in de verhalenlijnen in de vroege jaren 1960s toen de Amerikaanse samenleving probeerde te herstellen van de verdeeldheid van oorlog en andere maatschappelijke kwesties. Dan, in de late jaren 1960s, begonnen zowel komische als dramatische verhalenlijnen relevante maatschappelijke kwesties aan te pakken, zoals oorlog, ongelijkheid en moraliteit. Op deze manier evolueerde televisie van simpele entertainment tot een instrument van maatschappelijke reflectie.
De technologie- en programmeringsvoortgang van televisie vóór de jaren 1970s leverde vruchtbare grond voor de expansie van de kabelindustrie. Hoewel kabel beschikbaar was sinds de vroege dagen van televisie, werd het meestal gebruikt voor gebieden waar netwerkontvangst onbereikbaar was. Pogingen om kabel uit te breiden naar een breder publiek waren niet succesvol tot de lancering van Home Box Office (HBO) in 1975, wat aantoonde dat huishoudens bereid waren te betalen voor premium diensten.