Lineaire video-editing is het vak van het gebruik van twee videobandmachines om een eindvideomaster te creëren. Het omvat het kopiëren van video van de ene machine naar de andere met een besturingsapparaat. Opnames worden op de tweede machine in hun eindvolgorde vastgelegd. Non-lineaire video-editing gebruikt software die je in staat stelt opnames en audio op een tijdlijn te rangschikken waarin bewerken niet hoeft te gebeuren in dezelfde volgorde als de eindvideo.
Voordat digitale bewerkingssoftware in de jaren 90 kwam, werd lineaire video-editing breed gebruikt als de conventionele methode voor het samenstellen van videoprogramma's. Dit band-naar-band-proces wordt nu als verouderd beschouwd, maar is nog steeds nuttig voor snelle basisbewerkingen. Een ander voordeel van lineair is dat het niet gebonden is aan hardware- of formaatproblemen. Hulpmiddelen die gebruikt worden voor lineaire bewerking naast twee videobandrecorders zijn videoswitchers en graphics generators. Voordat digitale technologie bestond, was lineaire bewerking simpelweg bekend als video-editing.
Videoband is een reeks beeldkaders die met ongeveer 30 frames per seconde bewegen. Een edit decision list documenteert waar edit-ins en outs op videoband moeten worden gemaakt op basis van timecode, uitgedrukt als uren, minuten, seconden en frames. Een timecode van 01:02:03:01 betekent dat het frame zich bevindt op het eerste uur, tweede minuut, derde seconde van de videoband. Timecode wordt gebruikt voor logging, synchronisatie en bewerking. Het is een standaardfunctie voor televisie-uitzend videobandrecorders. Timecode wordt opgeslagen op een audiospoor of het videospoor.
Timecode was een primitief proces dat gebruikt werd om tweederangs video te produceren, wat het eindproduct lagere videokwaliteit gaf dan de rauwe beelden, bekend als bronmateriaal. Het eerste non-lineaire video-editing-systeem was de CMX 600, geproduceerd door CBS en Memorex in de jaren 70. In 1988 introduceerde videobewerkingssoftware van Avid voor de MacIntosh II de digitale tijdlijn en bins voor het opslaan van videoclips. De editor kon nu eenvoudig videoclips organiseren en directe toegang hebben tot elk frame. Vooruitgang in compressiesoftware in 1990 door Eidos elimineerde de behoefte aan dure hardware.
Non-lineaire video-editing werd standaard in de jaren 90, wat het vak makkeler, sneller, flexibeler en betaalbaarder maakte. Videobewerkingssoftwareprogramma's van Avid, Final Cut en Adobe stellen je in staat om video en audio vast te leggen en op te slaan en vervolgens te bewerken op een tijdlijn. Met de functies knippen, kopiëren en plakken, is het eenvoudig om videoclips te verplaatsen zonder de originele bronbestanden te beïnvloeden. Een ander voordeel van het gebruik van software is dat effecten zoals overgangen en fades tijdens het bewerken kunnen worden toegevoegd.