De Nielsens zijn een meetstysteem voor het aantal kijkers van tv-programma's. De tv-industrie gebruikt ze om te besluiten welke shows blijven en wat ze voor reclameslots mogen vragen.
Arthur Nielsen analyseerde in de jaren '30 en '40 radio-programma's succesvol. Vroeger testte hij producten en verkoopcijfers. Hij ontwikkelde het tv-meetsysteem in 1950. Vanaf 1954 gebruikte hij de Recordimeter in steekproefhuishoudens. Nielsen verbeterde zijn systeem tot zijn overlijden in 1980.
Nielsen Media Research plaatst meetapparaten in 25.000 Amerikaanse huishoudens die een brede demografische spreiding vertegenwoordigen. De apparaten registreren wanneer de tv aanstaat en welke zender bekeken wordt. Deelnemers mogen hun deelname niet onthullen. Ze ontvangen een kleine vergoeding (tot $40/maand) en doen maximaal vijf jaar mee.
Data wordt verdeeld in ratings en shares. Ratings: percentage van alle huishoudens met tv dat een programma kijkt, of de tv nu aanstaat of niet. Shares: percentage van huishoudens met aanstaande tv dat kijkt tijdens een timeslot. Voorbeeld: 100 mln huishoudens met tv, 20 mln kijkt een politieprogramma donderdag 20:00 → rating 20 (20%). Als maar 50 mln tv aanstaat, met 30 mln die iets anders kijkt → share 40 (40% van de kijkende tv's).
Omdat Nielsen slechts een klein deel van het publiek meet, is de data niet exhaustief. Het systeem dateert uit de tijd van drie grote zenders. In 2011 hebben kijkers honderden kanalen via kabel, satelliet, DVR, video-on-demand, Hulu. Critici (o.a. Aresh Amel, Screen Digest) stellen dat Nielsen moeite had zich aan te passen. De ratings weerspiegelen dus niet accuraat hoeveel mensen er daadwerkelijk kijken.