Zet je tv aan op een willekeurige avond van de week en je zult een verscheidenheid aan sitcoms tegenkomen. Van klassieke herhalingen tot meer actuele lachbuien: de sitcom, afkorting van 'situational comedy', is het kenmerk van het 30-minuten televisieformaat. Hoewel de meeste sitcoms een cast van personages bevatten die zich door bizarre scenario's en omstandigheden thuis of op het werk manoeuvreren, zijn er nog andere kenmerken die typerend zijn voor de sitcom.
Traditioneel bestonden sitcoms uit zelfstandige afleveringen waarin conflicten en gebeurtenissen geen correlatie hadden. Hoewel de personages dezelfde bleven, loste de sitcom het conflict op aan het einde van elke aflevering. Echter, cliffhangers en doorlopende verhaallijnen vonden langzaam hun weg naar de sitcom met de toevoeging van relaties, huwelijken en baby's. Tegenwoordig is de sitcom een mengvorm van conflictoplossing en doorlopende verhaallijnen die lijken op de soap opera.
De typische tv-sitcom kent bepaalde personage-archetypen zoals de grapjas. Dit is het personage dat erop leeft om de andere personages in de serie te spotten. De pester, een ander typisch archetype, heeft een ruwe uiterlijk, maar is van nature meestal goedhartig. Het 'square' (de conservatieve, saai personage) is doorgaans de centrale hoofdpersoon. Iets aan de nerd-kant, komt een groot deel van de komedie voort uit de reacties van dit personage op situaties. De 'dork' is stereotyperwijs visueel nerdy of geeky, maar hun nerdigheid kan zich ook manifesteren in hun acties, wat hen het slachtoffer van de grap maakt. Aan de andere kant kan er ook een 'goofball' zijn: het onhandige, etwas doedelende personage. Normaal gesproken buiten de kerncast bestaat er ook een wijze. Dit kan een buurman, ouder of gezagsfiguur zijn die fungeert als mentor voor de groep.
Humor is een sleutelkenmerk van de sitcom. Het is grotendeels personage-gedreven, wat resulteert in scherpe replices en one-liners ten koste van een ander personage. Soms zijn er lopende grapjes over de persoonlijkheid, fouten of dispositie van een personage. Sitcoms maken ook gebruik van maatschappelijke commentaar. Grappen en verhaallijnen sluiten aan bij actuele gebeurtenissen. Een recente toevoeging aan sitcom-humor is de flashback. De flashback treedt op wanneer een personage begint te praten over een situatie of ervaring en de camera plotseling overschakelt naar een korte fragment dat het personage in een genante of grappige situatie toont. Sitcoms als "30 Rock," "Family Guy" en "Arrested Development" hebben allemaal gebruikgemaakt van de flashback.
Het lachspoor wordt gezien als het kenmerk van de sitcom. In de jaren '50 begonnen sitcoms lachsporen te gebruiken, een vooraf opgenomen effect dat tijdens de postproductie in de show wordt ingevoegd. Het lachspoor is bedoeld om het publiek aan te geven wanneer ze moeten lachen. Veel shows worden opgenomen voor een live publiek in de studio; toch wordt het lachspoor nog steeds ingevoegd. Het verdwijnen van het lachspoor is ook een recente toevoeging aan de tv-sitcom. Shows ontdekten dat ze net zo grappig kunnen zijn zonder blikgelach.