De jaren 70 was een decennium van zowel significante ontwikkeling als bijna instorting voor de kabeltelevisie-industrie. De beginjaren werden gekenmerkt door strenge FCC-regels, maar naarmate de jaren 80 naderden, bewoog de industrie weer met volle kracht vooruit.
In de late jaren 60 stelde de Federal Communications Commission (FCC) regels op voor de expansie van kabeltelevisie in grote markten, het gebruik van verafgelegen signalen beperkend om concurrentie tegen de uitzendindustrie te beperken. Volgens de National Cable and Telecommunications Association (NCTA) liep deze 'bevriezing' op kabelontwikkeling door in de vroege jaren 70, waardoor het moeilijk was voor kabelexploitanten om sportevenementen, films en gesyndiceerde programma's aan te bieden.
De bevriezing op kabel eindigde in 1972, wanneer een beleid van kabelderegulering werd ingesteld. Deregulering ging niet snel genoeg, en de beperkingen op kabel lieten de industrie met lage fondsen achter. Volgens de NCTA zorgden inspanningen op lokaal, staat en federaal niveau voor versnelde deregulering, wat, samen met de introductie van nieuwe satelliettechnologieën, kabeltelevisie weer op de been hielp.
In 1972 introduceerden Charles Dolan en Gerald Levin van Sterling Manhattan Cable Home Box Office (HBO) op kabeltelevisie. HBO was het eerste 'betaal-tv'-netwerk.
Dankzij deregulering, nieuwe satelliettechnologieën, en de lancering van HBO, waren er aan het einde van het decennium bijna 16 miljoen huishoudens kabelabonnenten, vergeleken met slechts 850.000 in 1962, volgens de NCTA.