De vraag naar een correlatie tussen kindergeweld en mediageweld ontstond met de opkomst van televisie. Met de toename van door kinderen geïnitieerd geweld sinds die tijd, hebben veel prominente organisaties zich gericht op mediageweld als mogelijke verklaring. Vroeg en lopend onderzoek heeft een onmiskenbare bağlantie bevestigd tussen gewelddadige kinderen en mediablootstelling. Media-onderzoek wordt geëvalueerd op verschillende factoren en omvat televisie, films, videogames, muziek en computergebruik.
Terwijl kinder-TV-shows en films gedacht worden leren en gezinswaarden te promoten, spreken onderzoeksresultaten een andere taal. Volgens het National Institute on Media and the Family levert elk uur kinderprogrammering 20-25 gewelddadige handelingen op, en meer dan de helft van de programma's bevat geweld, terwijl minder dan 5% geweldloosheid promoot. In shows met geweld toonden meer dan de helft van de daders geen spijt, bijna de helft van agressieve incidenten werd geassocieerd met humor, en minder dan 20% van gewelddadige handelingen had langetermijngevolgen, doch dood was in meer dan de helft van de programma's aanwezig.
Meerdere prominente organisaties, waaronder de American Academy of Pediatrics, American Medical Association, American Academy of Family Physicians en de American Psychological Association, bevestigen dat geweld in media het gedrag van kinderen beïnvloedt. Kinderen zijn extra gevoelig voor mediageweld, omdat ze primair leren door wat hun voorgemodelleerd wordt en pas rond leeftijd 8 kunnen onderscheiden tussen fantasie en realiteit. Volgens de AAP: "De kracht van de correlatie tussen mediageweld en agressief gedrag gevonden in meta-analyse is groter dan die van calciuminname en botmassa, loodingestie en lagere IQ, condoomnietgebruik en seksueel verworven HIV-infectie, of rook van de omgeving en longkanker associaties die klinici accepteren en waarop preventieve geneeskunde gebaseerd is zonder twijfel." Kinderen beïnvloed door mediageweld zijn geneigder agressief te zijn, een vrees voor de wereld te ontwikkelen gebaseerd op overdreven geweld, en een verdedigingshouding aan te nemen om schade te voorkomen. Volgens de Encyclopedia of Death and Dying heeft onderzoek aangetoond dat agressief gedrag en houdingen geleerd op jonge leeftijd leiden tot levenslange gevolzen tenzij specifieke interventie plaatsvindt.
Geweld in media wordt in verschillende vormen als entertainment gepresenteerd. Directe gewelddadige handelingen beïnvloeden kinderen, net als subtiele boodschappen als antagonistisch gedrag, vrouwen en zwarten die aangevallen worden, en moord en glamourisatie vanwapens. Volgens de AAP zijn kinderen die videogames spelen, meer at risk voor agressie door een actieve rol als agressor in de games. De sensatie en opwinding van videogames, films en muziekvideo's geven kinderen een associatie van plezier met geweld, wat kan leiden tot desensitisatie en gebrek aan empathie.
Verschillende media-industrieën hebben in twijfel getrokken of onderzoek naar kinder- en mediageweld waardevol en feitelijk is. Diegenen die het onderzochten concluderen of het betrouwbaar is, of wijzen op gebieden waar men kan blijven discussiëren. Aangezien geweld niet op één manier gedefinieerd is, staat dit discrepantie in onderzoek toe. Sommige onderzoekers arguëren dat de relatie causaal genoeg is om media te blamen, anderen concluderen dat er te veel factoren buiten media zijn om te beslissen. Tot slot zijn er argumenten over hoe media kinderen precies beïnvloedt – psychologisch, gedragsmatig of sociaal. Ongeacht discrepanties, volgens Media Awareness Network heeft onderzoek sinds 1956 één trend geïdentificeerd: kinderen die gewelddadige TV kijken, tonen vaker agressief gedrag.
De American Academy of Pediatrics (AAP) heeft media-aanbevelingen uitgegeven voor zowel de entertainmentindustrie als verzorgers van kinderen. Voor makers van TV, film, muziek en videogames: vermijd moord als normaal te tonen, focus videogames niet op menselijke doelen, maak songteksten beschikbaar voor ouders vóór aankoop, elimineer haatvolle afbeeldingen van vrouwen, minderheden of andere gemarginaliseerde groepen. Ouders en verzorgers: kijk mee met wat kinderen kijken om inhoud te beoordelen, selecteer positieve programmering, praat over conflict wanneer het opduikt, stel grenzen en beperk TV-kijken tot twee uur per dag.