De komst van draagbare videobandrecorders in de jaren vijftig leidde tot een revolutie in televisieproductie weg van film, beginnend met nieuwsprogramma's. Naarmate de technologie verbeterde, hebben meer tv-producenten shows op videoband opgenomen in plaats van op film.
Over het algemeen elimineert videoband de kosten van ontwikkelen en printen, wat het veel goedkoper maakt dan film voor het opnemen van een show. Een kleinere productiebudget stelt producenten in staat om meer televisieshows te creëren die nichemarkten bedienen. Dit stelt een bredere verscheidenheid aan programmeerkeuzes mogelijk.
Omdat het geen ontwikkeling in een lab vereiste, stelde video meer directheid in televisierapportering mogelijk. Nieuwsploegen konden een segment on-location op videoband opnemen en de beelden direct terug naar het studio sturen, die het segment meteen kon bewerken. In de jaren zestig gebruikten producenten videoband om een verscheidenheid aan shows op te nemen, van soapoperas en spelletjesshows tot situation comedies.
Veel uur-lange drama's gaan nog steeds op film opnemen, ondanks de kosteneffectiviteit van videoband. Film vangt een breder contrastbereik op en stelt subtilere verlichting toe - waarden die dramatelevisie meer dan elk ander genre ten goede komen. Tv-shows als "House" en "Criminal Minds" gebruiken momenteel 35-mm film, hoewel ze al hun bewerking digitaal doen.
De lage productiekosten geassocieerd met videoband maken reality-televisieshows zoals "The Real World" en "Survivor" economisch haalbaar. Vanwege hun onvoorspelbare aard, filmen deze shows honderden uren meer dan een typisch gescriptte show van dezelfde lengte. Producenten gooien de meeste van deze beelden weg tijdens het bewerkingsproces. Camera's die video opnemen, zijn ook lichter en goedkoper dan diegenen die film opnemen. Ook kunnen videocamera's zich makkelijker in de omgeving verstopten om meer naturalistische observaties toe te staan.
De meeste consumentenvideocamera's registreren niet meer op videoband. In plaats daarvan registreren ze digitale video direct op een interne harde schijf of een draagbaar opslagapparaat zoals een flash-geheugendrive. Dit stelt fabricanten in staat om videocamera's nog kleiner te maken dan ze maar een paar jaar geleden waren, terwijl ze helderdere beelden en geluiden produceren dan analoge camera's konden opnemen. Ondanks dit, gebruiken de meeste televisieproducties nog steeds digitale band, omdat het een permanent archief biedt voor de ruwe beelden.