Arts >> Kunst en entertainment >  >> Films & tv >> Tv

Goede effecten van tv-geweld

Terwijl negatieve effecten van tv-geweld herhaaldelijk bestudeerd zijn door conservatieve groepen, zijn er nog bronnen die positieve effecten aanhalen. Deze bronnen betwijfelen ook de conclusies van studies die kinderagressie koppelen aan gewelddadige tv-beelden. Er zijn drie hoofdpunten om te verkennen.

1. De behoefte aan emotionele ontlading

New Scientist stelde in 2007 dat het gemiddelde kind in de VS 8.000 moorden en 100.000 geweldsdaad ziet op tv voordat het de basisschool binnenstapt. Andere bronnen stellen dat gesimuleerd geweld geen schadelijk effect heeft op kinderen, of misschien wel "goede effecten" heeft. Richard Rhodes, auteur van "The Media-Violence Myth" (Rolling Stone, 23 november 2000), stelt: "Gesimuleerd geweld kan en voldoet aan de aanzienlijke behoefte om sterke emoties te ervaren die mensen, inclusief kinderen, uur voor uur, dag voor dag opbouwen."

2. Anti-tv-geweld statistieken zijn niet overtuigend

Op basis van onderzoek van Rhodes, Jib Fowles ("The Case for Television Violence", 1999) en andere bronnen, stelt de Free Expression Policy Project-website dat resultaten van bijna 300 laboratoriumexperimenten, veldstudies en andere studies "inconsistent" waren over tv-geweld dat leidt tot kinderagressie. Niet alleen kon het laboratorium niet bewijzen dat tv-geweld agressie veroorzaakt, maar het werd opgemerkt dat onschuldige tv-programma's als "Sesame Street" en "Mr. Rogers' Neighborhood" meer agressief gedrag uitlockten bij bepaalde jongeren.

Deze site citeert onderzoek van Jeffrey Goldstein ("Why We Watch: The Attractions of Violent Entertainment", 1998) en Henry Jenkins ("Lessons From Littleton", Harper's, augustus 1999) die stelden dat "gewelddadige beelden en ideeën in te veel verschillende stijlen en contexten voorkomen voor onderzoekers om betekenisvolle generalisaties over effecten te maken."

3. Anti-held identificatie en vicieuze honger

Sommige experts gaan verder en suggereren dat tv-geweld en andere gesimuleerde agressie onder omstandigheden nuttig kan zijn. Gerard Jones ("Violent Media is Good for Kids", 2000) zei: "Identificatie met een opstandige, zelfs destructieve, held helpt kinderen om te leren weerstand te bieden aan een moderne cultuur die vrees kweekt en afhankelijkheid leert."

Psychologe Melanie Moore was het ermee eens dat tv-geweld kijken deel is van het opgroeien voor de meeste kinderen. "Vrees, hebzucht, machtslus, woede", schreef ze, "zijn aspecten van onszelf die we proberen niet in ons leven te ervaren, maar vaak willen, zelfs nodig hebben, om vicarisch te ervaren door verhalen van anderen."

Een onweerlegbaar feit: tv-geweld trekt uitzonderlijk hoge Nielsen-kijkcijfers. Shows als "CSI" met grafisch geweld zijn onder de top-gekeken shows, soms met 31 miljoen kijkers.

Rhodes wijst in "The Media-Violence Myth" op een "lopende territorieloorlog" tussen de entertainmentindustrie en traditionele instellingen, verantwoordelijk voor de wijdverspreide kritiek op tv-geweld.

Om eerlijk te zijn in deze kwestie en geen partij te kiezen in zo'n debat, zou u tv-geweld moeten vergelijken met kinderliteratuur, die vaak extreme geweldsdaaden bevat om kinderen te verjagen. Geweld voor entertainment, voor beter of erger, is al duizenden jaren onderdeel van de menselijke cultuur.

Tv

Related Categories