De discussie over het effect van tv-geweld op de maatschappij bestaat sinds de geboorte van tv. De American Psychiatric Association stelt dat de discussie voorbij is en dat de relatie tussen tv-geweld en real-life geweld niet te betwisten is.
In 1952 hield het Amerikaanse Huis van Afgevaardigten hoorzittingen over de impact van tv-geweld. De conclusie was dat de "televisie-uitzendindustrie een dader en een leverancier van geweld was."
Het wordt geschat dat een typisch kind op het moment dat het de basisschool verlaat, bijna 110.000 geweldsacties heeft gezien, waarvan 8.000 moorden.
In 1996 stelde het Congres ouderlijke richtlijnen voor aan de tv-industrie en de Federal Communications Commission. De richtlijnen gingen in 1997 in werking en werken met V-chips, verplicht in alle tv-sets geproduceerd sinds 2000.
Velen die beweren dat tv-geweld geen effect heeft op real-life geweld, wijzen erop dat de goede altijd wint. De National Television Violence Study van de National Cable Television Association, gepubliceerd in 1998, stelt dat "een constante 60 procent van tv-programma's geweld bevat... veel van het geweld is geglamouriseerd, gesanitiseerd en gebanaliseerd..."
Van 1998 tot 2006 nam geweld tijdens het 20:00 uur "gezinsuur" toe met 45 procent, tijdens het 21:00 uur met 92 procent en tijdens het 22:00 uur met 167 procent.