Televisiereclame is een veelzijdige manier voor bedrijven om producten en diensten te promoten. Sinds hun ontstaan in de jaren '40 zijn tv-spots gevarieerd in formaat, prijs en inhoud. Hoewel de inhoud altijd onder de loep ligt en duur kan zijn, blijft het een van de meest prominente manieren om consumenten te bereiken.
De eerste tv-reclame werd goedgekeurd door de FCC in mei 1941. De uitzending was op 1 juli 1941 op NBC, met adverteerder Bulova, een Amerikaanse horlogefabrikant. De spot liep tijdens een live honkbalwedstrijd en kostte $9 voor de uitzendtijd.
Tv-reclames worden geprijsd op basis van lengte: 15, 30 of 60 seconden. Andere prijsbepalende factoren: tijdstip, programma-omgeving en grootte van het kijkpubliek.
Infomercials kwamen in de jaren '40 maar werden pas 40 jaar later prominente toen de FCC regels voor reclame-inhoud en -formaat wijzigde. Infomercials zijn langdurige direct-response reclames van 30 minuten tot 4 uur, opgemaakt als talkshow of instructieprogramma. Ze laten adverteerders diep ingaan op producten, vergelijkingen maken en het publiek betrekken. Ze hebben andere tarieven, tijden en beschikbaarheid dan standaardspots.
Eén van duurste reclameslots is tijdens de Super Bowl, het NFL-kampioenschap. In 2007 overwoog CBS meer dan $2 miljoen te vragen voor een 30-seconde spot in prime time. Omdat het evenement een van de grootste kijkpublieken trekt, profiteren adverteerders van een publiek dat zo veel voor de reclames kijkt als voor de wedstrijd.
Het effect van tv-reclame op kinderen wordt consistent onderzocht door kinderartsen, psychologen en jeugdorganisaties. Volgends de AAP zien Amerikaanse kinderen jaarlijks 40.000 tv-reclames. Ervan promoten 2.000 alcohol en meer dan de helft fastfood. Onderzoekers vrezen dat langdurige blootstelling bijdraagt aan gezondheidsproblemen bij kinderen en adolescenten: obesiteit, slechte voeding, verslaving.