Terwijl we kabeltelevisie nu associëren met honderden kanalen originele programmering, begon het als manier om gewone omroepzenders te bereiken in gebieden waar het signaal niet over de ether ontvangen kon worden. De bloei van originele programmering op kabel kwam pas in 1972, toen de overheid de kabelindustrie dereguleerde om concurrentie te stimuleren.
Onafhankelijke kabelnetwerken ontstaat in 1948 in Arkansas, Oregon en Pennsylvania. Deze netwerken gebruikten een hoofstantenne op een berg of verhoogde locatie in de buurt om het signaal van over-de-lucht zenders op te vangen. Elke abonnee was via kabel met de buurtantenne verbonden, zodat het signaal met minimale kwaliteitsverlies ontvangen werd.
Kabeltelevisie breidde zich uit in de jaren '60, met grote investeerders als Jack Kent Cooke, Bill Daniels, Westinghouse en Cox. In 1962 waren er bijna 800 kabelsystemen in de VS met 850.000 klanten. Dit leidde ertoe dat omroepzenders de FCC vroegen de expansie van nieuwe kabelsystemen te reguleren.
In de jaren '70 beperkte de FCC kabelsystemen nog meer: verbod op gesyndiceerde programmering, live sportevenementen en films. Deze beperkingen werden vanaf 1972 geleidelijk opgeheven toen de federale overheid de kabelindustrie dereguleerde voor nieuwe groei. Dat jaar zag ook de lancering van de eerste kabelzender met eigen abonnementskosten: Home Box Office (HBO), die een satelliettransmissiesysteem gebruikte om zijn signaal landelijk naar kabelsystemen te straalen.
Deregulering voortgezet in de jaren '80, met de 1984 Cable Act die een gestandaardiseerd regelset voor alle kabelsystemen stelde. Gecombineerd met nieuw beschikbare satellietleveringssystemen leidde dit tot massive expansie. Aan het einde van de jaren '80 waren er ongeveer 53 miljoen kabelabonnenten en 79 netwerken met gespecialiseerde programmering.
De federale overheid moest in 1992 weer ingrijpen toen kabelprijzen exploderden. Programmering die eerder beperkt was tot kabelbedrijven, werd nu geopend voor satellietaanbieders en draadloze kabelsystemen om prijzen door concurrentie te drukken. Door deze uitgebreide bereiksmogelijkheden groeide het aantal kabelnetwerken door de jaren '90 heen, tot 171 in 1998.
Om te concurreren met de groeiende satellietindustrie, voegden kabelbedrijven nieuwe functies toe zoals on-demand programmering en digitale videorecorders. De meeste kabelbedrijven breidden hun aanbod uit met lokale telefonie en hoogspoedinternet, zodat ze pakketkortingen konden bieden die satellietbedrijven niet konden evenaren.