De South African Broadcasting Corporation (SABC) is een staatsbedrijf dat 18 AM/FM-radiozenders en drie televisiezenders exploiteert. De omroep is door de geschiedenis heen controversieel geweest in haar verhoudingen tot politieke fracties en om haar overall conservatieve houding. De SABC is tevens een langjarige voorvechter van meertalige diensten, met uitzendingen voor een grote verscheidenheid aan groepen in Zuid-Afrika en de omringende regio.
Vanaf 1923 werd radio-uitzending een prominente vorm van entertainment en informatie-uitwisseling in Zuid-Afrika. In 1927 richtte de staat de African Broadcasting Corporation op, maar deze bleek ontoereikend en ontbond binnen een jaar. In 1936 stichtte het parlement de South African Broadcasting Corporation om nieuws- en informatiediensten te stroomlijnen. Het senior management bestond voornamelijk uit leden van de Nationale Party en de Broederbond, steuners van het apartheidsregime.
De SABC zond traditioneel alleen uit in de officiële talen van Zuid-Afrika: Engels en Afrikaans. Naarmate de diensten groeiden, ontstond er publieke vraag naar meer talen. In de jaren '50 zond het bedrijf al uit in Sesotho, Tswana, Xhosa en Zoeloe.
In de jaren '60 breidde de SABC haar operaties uit naar andere delen van Afrika met een dienst genaamd Radio RSA. Na de apartheid werd dit Channel Africa. Terwijl deze op de ether was, bracht het nog meer taaldiensten naar het zuidelijke deel van het continent, waaronder Nederlands, Engels, Frans, Duits, Portugees en Swahili.
Het bedrijf exploiteerde ook de uitzenddiensten van Namibië, maar dit veranderde in 1979 in de South West Broadcasting Corporation en uiteindelijk in 1990 in de Namibian Broadcasting Corporation.
Doorheen haar geschiedenis was de SABC erg conservatief. Tijdens de apartheid stond het voor de voorkoming van integratie van inheemse Africaten in de overheid. Na de afschaffing van rasgebaseerde politiek werd het een primaire steuner van de Mandela-beweging en andere kwesties rond de zwarte meerderheid.
De SABC heeft zich altijd geprobeerd te onttrekken aan controversiële bewegingen. Een voorbeeld was de neiging om "veilige" muziek te spelen in de jaren '60. Bands als The Rolling Stones werden verboden van de ether ten gunste van easy-listeningmuziek.
Sinds 1996 wordt de SABC beschuldigd een politieke arm te zijn van de African National Congress, de politieke partij aan de macht na het einde van de apartheid. Tijdens een onderzoek tussen 2003 en 2005 vonden internationale waarnemers dat de SABC betrokken was bij vraagachtige acties, waaronder selectieve nieuwsdekking, partijdige uitzendingen en het censureren van eigen journalisten. Ondanks dit blijft het bedrijf de populairste uitzendbron in Zuid-Afrika.
Tot 1986 handhaafde de SABC in feite een monopolie over alle radio- en TV-programmering in de regio. Een groep krantenuitgevers lanceerde een abonnementsdienst genaamd M-Net. Hoewel het bedrijf kijkers wist te trekken, verhinderde wetgeving dat het nieuwsdiensten uitzond. Dit werd versterkt door een digitale satellietuitzending genaamd Multichoice, gelanceerd in 1995. Om concurrentiekrachtig te blijven, trad de SABC toe tot de digitale satellietmarkt, en vestigde uiteindelijk een drietal netwerken, elk met een eigen focus. SABC1 biedt Nguni-talen met Engels als tweede taal. SABC2 biedt diensten in Afrikaans, Sesotho en Engels. SABC3 wordt gepresenteerd in Engels en Afrikaans.