Blue's Clues was een half-uurs televisieshow op Nickelodeon, gericht op kleuters, die uitging van 1996 tot 2006. Het won negen Emmy's, voornamelijk door de baanbrekende episodestructuur, integratie van vroege kinderleerconcepten en interactieve vertelling. Blue's Clues ontving ook kritische acclaim voor het innovatieve gebruik van "groenscherm"-technologie en computergeneratie visueel ontwerp. Hoewel het voor Amerikaanse publiek gefilmd was, werd Blue's Clues in meer dan 60 landen getoond, waaronder het VK, Frankrijk en Zuid-Afrika.
Blue's Clues volgde de dagelijkse avonturen van een man genaamd Steve en zijn stoute puppy, Blue. Elke aflevering volgde een vast patroon dat begon met Steve die aan het publiek een simpele mysteries uitlegde die Blue voor hen had gemaakt. Door de show heen loste Steve de mysteries op door de drie aanwijzingen die Blue achterliet te ontdekken, met hulp van de kijkers. Blue's aanwijzingen waren altijd te herkennen aan kleine blauwe pootafdrukken. Elke show focuste op één overkoepelend thema, zoals een woord of concept, en verkennde dat thema door verschillende spelletjes, puzzels en vignettes door de aflevering heen. Alle afleveringen eindigden met Steve in de "Denkstoel" om de aanwijzingen die hij en het publiek hadden ontdekt te analyseren en het antwoord op de mysteries te bedenken.
Blue's Clues werd volledig gefilmd voor een groenscherm en het decor, requisieten en de meeste personages werden later met computerafbeeldingen toegevoegd. De personage Steve, gespeeld door acteur Steve Burns, was het enige live-action castlid. Het visuele ontwerp van Blue's Clues was ontworpen om een kinderboek na te bootsen, met focus op levendige kleuren, excentrische patronen en overdreven maten, zoals de enorme "Denkstoel". Om het kinderboedgevoel te versterken, bewoog alle progressieve beweging van links naar rechts om de oogbeweging tijdens lezen na te bootsen. Het computergrafisch team van Nickelodeon werkte ook aan multidimensionaal visueel ontwerp en gebruikte diverse materialen, van stofstukjes tot pijpenmakers, om een verscheidenheid aan texturen en esthetiek aan de sets te geven.
Blue's Clues werd in 1993 geconceptualiseerd door Nickelodeon-producenten Todd Kessler, Angela Santomero en Traci Paige Johnson. Hun doel was een waardevol kinderprogramma te produceren gebouwd op de resultaten van vroege kinderonderwijsstudies aan de Universiteit van Massachusetts door de jaren '80 heen. Op basis van het onderzoek wilden de producenten een show creëren die leeren door participatie moedigde, probleemoplossende vaardigheden ontwikkelde, de aandachtsspanne van kleuters optimaliseerde en kleuters een gevoel van controle en waarde gaf. Ze bereikten dit door diverse nieuwe leertechnieken in de afleveringen te verwerken, waaronder visuele en auditive herhaling en gestructureerde pauzes om kinderen tijd te geven om te nadenken en te verwerken wat ze leerden.
Begin jaren 2000 was Blue's Clues een van de populairste kleutershows op tv, alleen gerivaleerd door Sesame Street, al in zijn derde decennium. Steve Burns, de acteur die Steve speelde, vertrok in 2002 en werd vervangen door Donovan Patton. Patton verving Burns niet als de personage Steve, maar werd voorgesteld als Steve's vriend, Joe. Dit werd gedaan om verwarring bij kijkers te voorkomen, maar verwarring bleef bestaan omdat Patton en Burns er erg op leken. In 2004 creëerden de producenten een spin-off serie genaamd Blue's Room, volledig gericht op de avonturen van Blue.
Ondertussen alle kritische acclaim, bleef Blue's Clues niet vrij van controverse. Toen Steve Burns in 2002 vertrok om zich op zijn zangcarrière te richten, ontstond een stadssage dat Burns eigenlijk was overleden aan een drugsoverdosis. Gerucht werd versterkt door de gelijkenis tussen Burns en Patton, en velen verdenken dat producenten probeerden Burns' dood te verbergen voor de kijkers. Het verhaal bleef bestaan zelfs na publieke optredens van Burns en de producenten om het te ontkrachten.