Dramatische ironie treedt op wanneer het publiek weet wat er speelt, maar de personages niet. Het wordt gebruikt om emoties te sturen: spanning, empathie, of komedie. Kennis van het lot van een personage verbindt het publiek sterker met hen.
Constante toepassing op tv. Voorbeeld: publiek ziet wie de moordenaar is vroeg in de aflevering, personages niet. Hun interactie met de dader en puzzelen wat het publiek al weet → angst, zenuwachtigheid. Misdaaddrama's gebruiken dit: wie schuldig is bekend, niet 'wie is het'.
Publiek ziet omstandigheden ontvouwen die een personage in de volgende scène niet kent. Wanneer het personage de waarheid ontdekt (publiek al wetend), ontstaat emotie – afhankelijk van sympathie voor het personage en de situatie.
Tv-comedies bouwen zwaar op dramatische ironie. Personages onwetend over situatie die publiek zag. Lachtrekkers wanneer personage de waarheid ontdekt die publiek al kende.
Sommige shows combineren dramatische ironie met mysterie. Cold Case: elke aflevering begint met moord uit het verleden. Publiek weet: slachtoffer is dood. Maar wie de dader is, blijft raadsel. Ironie geeft voordeel: we weten dat het personage sterft → zoek clues in interacties.
Perfect voorbeeld van dramatische ironie voor komedie. Elke week: gebeurtenissen die publiek ziet, hoofdpersonages niet. Het grootste deel van de aflevering bouwt op naar de finale waar iedereen op dezelfde pagina komt als het publiek – iedereen ontdekt het tegelijk.