J-Horror is de afgekorte versie van Japanese Horror. Het is geen verrassing dat veel van Hollywood's recente horrorfilms blantante remakes zijn van enkele van J-Horror's beste. Het is alleen jammer dat ze nooit zo goed staan als de originalen.
Voor die filmliefhebbers die horrorfilms houden, maar onzeker zijn over vreemde horror, is dit artikel voor jou. Hier is hoe je J-Horror kunt waarderen.
Japanse horrorfilms bevatten enkele van de meest gewelddadige en gruwelijke beelden ooit op celluloid vastgelegd. Ze zijn ook enkele van de beste voorbeelden van filmkunst in de industrie.
J-Horror kenmerkt zich vaak door complexe plots, verbluffende speciale effecten en er is meestal een vrouwelijke geest met lang, donker haar betrokken. Het eerste wat je moet begrijpen is dat veel van Japan's horrorfilms gebaseerd zijn op hun eigen overtuigingen.
Japanse horrorfilms gaan vaak over spoken of kwaadaardige geesten. In Japan heten deze geesten "yurei." Meer dan vaak is de geest die van een vrouw of meisje, gekleed in wit. Ze heeft vaak heel lang, donker haar dat haar gezicht uit het zicht kan verbergen.
Een populaire "yurei" is de geest in de film "Ringu" of de Amerikaanse remake, "The Ring."
Een ander populair thema in het J-Horror-genre is het kwaad van technologie. In de film "One Missed Call" zijn mobiele telefoons de aankondiger van de dood, want slachtoffers horen hun eigen dood op hun telefoon niet lang voordat ze sterven.
In "Pulse" communiceren spoken via de computer.
J-Horror-films worden geregisseerd door enkele van de meest innovatieve filmmakers in het vak. Van Takashi Miike tot Hideo Nakata, Amerikaanse studios proberen constant deze artiesten te werven om speelfilms in de Verenigde Staten te regisseren.
Zij hebben elk hun eigen unieke regiestijl die meestal al vanaf de eerste frame zichtbaar is.
Net als in de Amerikaanse cinema, kan een J-Horror-regisseurs iconstatus komen van het succes van een enkele film.
Hideo Nakata heeft "Ringu," Takashi Miike heeft "Audition," Takashi Shimizu heeft "Ju-On" en Ataru Oikawa heeft "Tomie."
Als je een J-Horror-film kijkt, zul je onder de indruk zijn van het acteren. Horror wordt in Japan heel serieus genomen en ze spelen niet met dit genre.
Waar in Amerika veel horrorfilms vol zijn met ge-caricatureerde schurken en comische verlichting, is er in Japan meestal zo'n ding niet. Het verhaal wordt volledig serieus genomen en de acteurs spelen het ook zo.
Als je probeert een J-Horror-film te kijken met de Engelse audio-dub, zul je bitter teleurgesteld zijn. De Engelse stemoverspraak haalt volledig van de film af en je zult meer tijd besteden aan lachen over de stemmen dan aan het genieten van de film.
De film kijken in de originele audio, met Engelse ondertitels is altijd de beste manier. Het is ook de enige manier om trouw te blijven aan de dialogen van de film, omdat gedubde versies niet altijd precies zo geformuleerd zijn als het script.
Maak de sprong en probeer een J-Horror-film te kijken. Je zult verbazd zijn hoe goed de films gemaakt zijn, en hoe eng ze echt kunnen zijn.
Als je je verveeld voelt met Amerika's huidige oogst aan horror, probeer "Audition" te kijken en kijk of je niet het minste beetje opgeschrikt bent.