Regisseurs besteden veel aandacht aan kadrage om de juiste sfeer en emotie over te brengen. Elke camera-hoek dient een specifiek doel — wat werkt voor spanning werkt niet per se voor empathie.
Extreme wide shot. Vogelvluchtperspectief om de omgeving te tonen waar de scène plaatsvindt. Denk aan de Golden Gate Bridge voor San Francisco of het Witte Huis voor Washington D.C.
Hele personages of gebieden in beeld, met hun volledige lichaam. Toont personage én omgeving samen, ideaal voor continue beweging zonder herkaderen.
Camera over de schouder van acteur A gericht op acteur B. Standaard voor dialogen: wisselt focus tussen personages terwijl de conversatie continuïteit behoudt.
Acteurs van de taille omhoog. Benadrukt interacties zoals een knuffel of worsteling.
Tussen medium en close-up: schouders omhoog. Intimer dan medium, minder intens dan close-up.
Extreem dichtbij een gezicht, voorwerp of detail. Richt de aandacht: pijn in een gezicht, een langzaam draaiende deurklink voor spanning.
Nog dichterbij: één specifiek detail (ogen, mond). In een western: de vernauwde ogen van twee cowboys vlak voor het trekken.
Uit het gezichtsveld van een personage. De kijker ziet wat hij/zij ziet. Versterkt identificatie met het personage.
Camera kijkt op naar het subject. Versterkt macht, dominantie, dreigement. Een pester die op een slachtoffer afdaalt.
Camera kijkt naar beneden. Verkleint het subject: kwetsbaarheid, onderdanigheid. Het slachtoffer van de pester.