Het animatieproces bestaat al sinds de vroege dagen van de cinema. Animatie lokt je de illusie voor dat je een bewegend beeld ziet, terwijl je in feite talrijke tekeningen in snelle opeenvolging ziet, typisch 24 frames per seconde. Er zijn verschillende veelgebruikte animatietechnieken.
De basistechnieken zijn niet wezenlijk veranderd sinds vroege mijlpalens als Walt Disney's "Steamboat Willie" (1928), en zijn zichtbaar in 2011-series als "Family Guy" en "The Simpsons". Bij traditionele animatie handschilderen animators elk beeld op een transparant celuloidvel, dat vervolgens op een achtergrondcel wordt geplaatst en gefotografeerd. Dit is een arbeidszout, tijdrovend proces; een animatiefilm kan honderden animators jaren kosten.
Voortgang in computertechnologie leidde tot CGI. Artiesten gebruiken software om gedetailleerde beelden te produceren, met controle over alle aspecten van de animatie. Naarmate de technologie vordert, verbetert de kwaliteit. Pixar Studios is een leder in CGI met films als "Toy Story", "Finding Nemo" en "WALL-E". CGI wordt ook breed gebruikt voor speciale effecten in niet-geanimeerde films. James Cameron probeerde grenzen in "Avatar", dat live-action en CGI combineerde.
Stop-motion is een nauwkeurig, tijdrovend proces, getypeerd door de geliefde TV-special "Rudolph the Red-Nosed Reindeer". Het betreft het maken van kleine modellen uit latex of klei, meestal over een metalen skelet. Met een vaste camera worden deze frame voor frame gefotografeerd, met lichte beweging per frame. Hoewel CGI stop-motion grotendeels heeft vervangen, blijft de techniek in gebruik bij regisseurs die de tastbare, driedimensionale look waarderen. Ray Harryhausen was een meester ("The 7th Voyage of Sinbad", "Jason and the Argonauts"). Tim Burton gebruikte het voor "The Nightmare Before Christmas" en "The Corpse Bride". Software maakt stop-motion nu ook voor beginners toegankelijker.
Een van de oudste technieken, hoewel het een grovere vorm produceert. Gebruikt platte personages, requisites en achtergronden die fysiek uit papier, stof of oude foto's geknipt worden, en frame voor frame gefotografeerd op dezelfde manier als traditionele en stop-motion animatie. Terry Gilliam's kenmerkende stijl was essentieel voor "Monty Python's Flying Circus". "South Park" begon met knip-animatie, maar schakelde later over naar software die de oorspronkelijke look nabootste.