Kodak introduceerde Super 8mm in 1965 als een cartouche-gebaseerde film voor amateurfilmers. Omdat vintage Super 8mm apparatuur moeilijk te bedienen kan zijn, kiezen eigenaren ervoor om hun films te digitaliseren en op een data-CD te branden. Dit proces omvat handmatige reiniging en reparatie, telecine, digitale restauratie en CD-branden.
Voordat Super 8 film overgebracht wordt naar een digitaal medium, zweept de archivist of post-productiehuizen beide zijden van de film met alcohol om stof, vuil en vingerafdrukken te verwijderen en repareert beschadigde splices.
De archivist draait de Super 8mm film in een telecine-unit, die de beelden projecteert en deze frame-voor-frame vastlegt op extrem hoge resoluties.
In het geval van beschadigde film, converteert de archivist de ruwe telecine naar een afbeeldingsreeks. Vervolgens gebruikt ze software om gebieden in aangrenzende frames te clonen en het uiterlijk van krassen, vlekken en andere onregelmatigheden te verwijderen of te verminderen.
De archivist compileert de afbeeldingsreeks naar een videobestand en brandt het op CD.