Sinds de opkomst van televisie gebruiken productiehuizen telecine om filmbeelden te transmitteren of naar video te converteren. Telecine is duur; de perfecte zelfbouwmachine is een heilige graal voor small-format filmmakers.
Sommige filmmakers en archivarissen hebben met succes zelfbouw frame-voor-frame telecine-machines gemaakt. Deze combineren een CCD-chip voor digitale videocapture met een filmprojector die film frame-voor-frame kan voeden.
Echte telecine werkt frame-voor-frame, dus 'real-time telecine' is een misnoemer. Toch hebben veel hobbyisten machines gebouwd die footage real-time vastleggen tijdens projectie. Dit is een variatie op de traditionele filmketting: een projector gericht op een mini rear-projectiescherm of de lens van een analoge/digitale videocamera.
Richard Kinch ontwikkelde de Flatbed Scanner Digital Telecine methode. De thuisgebruiker scant korte filmstrips met hoge resolutie en knipt/herstelt ze met een non-lineaire editor (NLE). Hoewel tijdrovend, is FSDT een echte vorm van telecine omdat elk frame apart wordt gevangen.