Het vertonen van een film zonder toestemming van de maker is sinds 1970 een auteursrechtenschending. Filmlicentieovereenkomsten staan toe dat het intellectuele eigendom van een filmstudio in bioscopen en voor groot publiek wereldwijd wordt getoond. Door de beschikbare soorten overeenkomsten te begrijpen, kan bijna iedereen een film tonen zonder inbreuk te maken op auteursrechten.
Wanneer een film voor het eerst uitkomt, wordt een privéslicentieovereenkomst gesloten tussen de studio en de distributeur. Naarmate de distributeur de film aanbiedt aan individuele bioscopen, worden er extra overeenkomsten gesloten tussen de bioscoop en de distributeur, meestal met de voorwaarde dat de film twee weken getoond wordt.
Naast thuisgebruik is een speciale licentie vereist om DVD's en videocassettes te tonen in bars, hotels of bij elke niet-commerciële publieke voorstelling. Deze paraplulicentie kan via de MPLC-website worden verkregen. De prijs varieert afhankelijk van het aantal voorstellingen en bezoekers, maar de licentie is één jaar geldig.
Scholen en onderwijsinstellingen hoeven geen toestemming te vragen voor het tonen van auteursrechtelijk beschermde entertainmentfilms, mits strikte criteria worden nageleefd. Een docent moet te allen tijde aanwezig zijn, de film moet aansluiten bij het curriculum, en alleen ingeschreven studenten mogen aanwezig zijn. Bovendien moet de film een gelicenseerde videokopie zijn of van televisie zijn opgenomen.