Plain-film radiografie voor het diagnosticeren van letsel en pathologie wordt gebruikt sinds 1896, een jaar na de ontdekking van X-stralen. Hoewel technologische vooruitgang de kwaliteit van de Röntgenafbeeldingen heeft verbeterd en de blootstelling aan ioniserende straling heeft verminderd, zijn de basisconcepten van het produceren van plain-film radiografische imaging onveranderd gebleven. Op 8 november 1895 ontdekte Wilhelm Conrad Röntgen X-stralen tijdens het werken in zijn laboratorium in Wurzburg, Duitsland. Binnen een jaar identificeerde Röntgen alle fundamentele eigenschappen van X-stralen.
X-straal is een vorm van door de mens gemaakte elektromagnetische straling met eigenschappen vergelijkbaar met zichtbaar licht, radiogolven en microgolven. X-stralen zijn gevaarlijk. Vanwege hun erg korte golflengtes, zijn ze in staat om objecten te penetreren en te interageren met materie op atomair niveau. Omdat ze kunnen ioniseren (electronen verwijderen uit) de atomen van weefsel, kunnen X-stralen aanzienlijke weefselschade veroorzaken. Om die reden wordt Röntgenapparatuur regelmatig geïnspecteerd en zijn praktijkers verplicht veilige radiografische praktijken te beoefenen en te documenteren.
Plain-film radiografen worden gebruikt om interne letsels en pathologie van de schedel, gezicht, wervelkolom, bone thorax en boven- en benedengemachten te diagnosticeren. Andere imaging modaliteiten zoals gecomputeriseerde tomografie (CT), sonografie, en magnetische resonantie imaging (MRI) hebben plain-film vervangen voor het diagnosticeren van zachtweezelsletsel en pathologie. Plain-film radiografen worden nog steeds gewaardeerd als een waardevol, goedkoop diagnostisch instrument.
De basisonderdelen van een plain-film imaging systeem zijn een X-straalbron, een bundelbegrenzingsapparaat en een beeldontvanger (film). De X-straalbron is een hoogspannings glas vacuüm diode buis. Wanneer geenergiseerd, passeren elektronen het vacuüm van de kathode naar de anode. X-stralen worden geproduceerd wanneer de elektronen met hoge snelheid in de anode botsten. De collimator (bundelbegrenzingsapparaat) stelt de operator in staat stralingsblootstelling te beperken tot alleen het gebied van interesse, wat de patiënt en operator beschermt. De film is zowel licht- als X-straalgevoelig. Het moet ingesloten blijven in een lichtdichte houder genaamd een cassette.
Afhankelijk van het energieniveau van de X-straalbundel en de fysische eigenschappen van het weefsel, zal de bundel door het weefsel heen gaan, geabsorbeerd worden door het weefsel of verstrooid worden door het weefsel. X-stralen die volledig door weefsel heen gaan maken de donkerste gebieden op een Röntgenfilm. X-stralen die gestopt (geabsorbeerd) worden door het weefsel zijn verantwoordelijk voor de witte gebieden op de film. De grijze gebieden op de film zijn te wijten aan gedeeltelijke transmissie/absorptie van de X-straalbundel.
Om de hand van een patiënt te röntgen, wordt de hand bovenop de Röntgenfilmcassette geplaatst. De Röntgenmachine wordt gericht op de hand op de cassette. De operator past de collimator aan om de patiënt te beschermen tegen onnodige straling. Op de Röntgengeneratieconsole selecteert de operator de doorkracht en hoeveelheid straling voor het onderzoek en maakt de blootstelling. Reststraling die de patiënt verlaat en de film raakt vormt de latente (onzichtbare) afbeelding.
Plain films gaan door een vierstaps ontwikkelingsproces om de latente afbeelding om te zetten in de manifeste (zichtbare) afbeelding. In de ontwikkelingsoplossing worden blootgestelde zilverhalide kristallen omgezet in zwart metallisch zilver. In de fixer worden onblootgestelde kristallen verwijderd, wat de witte gebieden op de film vormt. Fixeroplossing bevat ook een fixatiemiddel en een conserveermiddel om de archivale kwaliteit van de afbeelding te behouden. De film wordt vervolgens gewassen en gedroogd.