Zowel films als theaterstukken hebben uitvoerders nodig — bekend in beide kunstvormen als acteurs en actrices — om scènes uit te voeren zoals vereist door de scripts. Het verschil tussen de twee gaat voornamelijk over hoe ze gepresenteerd worden aan hun publiek. Een filmprestatie wordt opgenomen, bewerkt, en daarna aan het publiek getoond. Een theaterprestatie wordt live aan het publiek getoond.
Film is een jonge kunstvorm, iets meer dan 100 jaar oud, met haar oorsprong en primaire ontwikkeling uit de VS en Frankrijk. Theater heeft zijn oorsprong eeuwen geleden, tijdens oude godsdienstige ceremonies in Griekenland.
Er zijn grote verschillen in de technische vereisten voor films en theaterproducties. En al deze vereisten beïnvloeden de manier waarop uitvoerders moeten acteren.
Een film gebruikt een camera om de prestatie van een acteur op te nemen. Dit vereist actervaardigheden die de juiste bewegingen, hoeken en publieksconnectie bevorderen, gebaseerd op hoe de acteur eruitziet wanneer geprojecteerd op een groot scherm. Subtiele bewegingen kunnen in dit medium zeer effectief zijn. In theater moet de acteur verbinding maken met het publiek door bewegingen en stemprojectie op het podium. Subtiele acties worden niet gezien, bijvoorbeeld door toeschouwers in de verder gelegen zitplaatsen. Afhankelijk van de grootte en capaciteit van het theater, moet hij vaak zijn bewegingen overdreven uitvoeren terwijl hij nog steeds de acties en emoties van zijn personage communiceert.
De geluidseisen voor film en theater zijn behoorlijk verschillend. In films kan geluid live op de set opgenomen worden, of later in een studio. Op beide manieren is de dialoog meestal slechts een deel van de finale geluidsmix, die muziek, geluidseffecten, achtergrondgeluiden en andere audio-elementen kan omvatten die vereist zijn door het verhaal. In theater spreken de acteurs live. Muziek kan ofwel vooropgenomen of live uitgevoerd worden (of een mix van beide).
Microfoongebruik varieert ook. In tegenstelling tot films, is het doorgaans acceptabel als mensen de microfoon zien die een theateracteur draagt. De podiumacteur moet luid en heel duidelijk uittalen — zelfs als ze dat in een vergelijkbare, echte levenssituatie niet zou doen — zodat ze door het hele publiek gehoord kan worden. Filmacteurs spreken doorgaans in meer natuurlijke tonen.
Theaterverlichting is doorgaans meer dramatisch, dynamisch, scherp en hoog contrast. Een spotlicht richt zich doorgaans op specifieke acteurs tijdens een optreden.
In films hangt de verlichting af van veel variabelen, inclusief de grootte van de shot, de continuïteit van de scène van de ene shot naar de volgende, en de algehele stemming van de film. Bijvoorbeeld, films met een warm gevoel kunnen sepia tones bevatten terwijl films bedoeld om koud te zijn vaak blauwere tonen met donkerdere en langere schaduwen gebruiken. De verlichtingsbehandeling en shotcomposities van de regisseur kunnen ook gemanipuleerd worden tijdens bewerking en andere post-productiewerk. De acteurs kunnen ook voor blauwe of groene schermen optreden, doende alsof acties op die schermen plaatsvinden. Die acties worden tijdens post-productie toegevoegd.
Voorbereiden op een stuk vereist veel repetities en het uit het geheugen kennen van alle regels. Tijdens de daadwerkelijke voorstelling is er geen ruimte voor een fout omdat de actie allemaal live is. In films kunnen repetities en regels uit het geheugen kennen vergelijkbaar zijn, maar de daadwerkelijke shot kan zovaak herhaald worden als de regisseur wil, tot de beste shot verkregen is. Als een acteur zijn regel vergeet, kan hij de scène opnieuw doen.